Generał , wysoki komisarz i dowódca sił Vichy w Lewancie, sprawuje kontrolę nad Syrią i Libanem, znajdującymi się pod mandatem francuskim. Wiosną 1941 roku Vichy uczyniło z tych terytoriów punkt przerzutu niemieckiej pomocy lotniczej dla powstania w Iraku – ustępstwo wkrótce zapisane w protokołach paryskich: samoloty Luftwaffe przelatywały przez syryjskie lotniska, co zaalarmowało Brytyjczyków.
Dla Londynu i Wolnej Francji de Gaulle'a ta wyrwa jest nie do przyjęcia: pozwolić Osi zagnieździć się w Lewancie oznaczałoby zagrożenie dla Egiptu, Kanału Sueskiego i ropy naftowej Bliskiego Wschodu. 8 czerwca 1941 roku Brytyjczycy i Wolni Francuzi rozpoczynają operację Exporter: wojska brytyjskie, australijskie, indyjskie i wolnofrancuskie wkraczają do Syrii z Palestyny i Iraku.
Dentz dowodzi około 35 000 żołnierzy – oddziałami kolonialnymi i Legią Cudzoziemską, które pozostały wierne Vichy. Staje przed rozdzierającym dylematem: stawić poważny opór dawnym sojusznikom i innym Francuzom, w imię legalności Vichy i honoru wojskowego; stoczyć tylko symboliczną walkę, by ratować pozory; albo ustąpić, by uniknąć bratobójczego starcia. Pierwsze starcia szybko zamieniają się w wojnę francusko-francuską.
Dentz stawia poważny opór w imię wierności Vichy: jego wojska bronią się twardo przez ponad 5 tygodni, zadając napastnikom ciężkie i nieoczekiwane straty. Damaszek upada 21 czerwca, ale walki trwają do połowy lipca, a starcie Francuzów z Vichy z Wolnymi Francuzami pozostawia głębokie rany. Rozejm w Akce, zawarty 14 lipca, kończy kampanię. Bilans jest gorzki: po każdej stronie francuskiej około tysiąca zabitych, a ogromna większość żołnierzy Dentza zdecyduje się wrócić do metropolii zamiast przyłączyć się do de Gaulle'a – to okrutne rozczarowanie dla Wolnej Francji. Kampania syryjska zabezpiecza jednak alianckie skrzydło na Bliskim Wschodzie i pozbawia Oś bazy w Lewancie.
T08-001