Rankiem w dniu kapitulacji Belgii, 28 maja 1940 roku, tysiące żołnierzy znajduje się w rozproszeniu, odciętych od swoich jednostek, w kraju pogrążonym w chaosie. Kapitulacja nakazuje złożyć broń, ale w terenie wielu osamotnionych ludzi nie wie, co robić, i boi się niewoli.
Ty, żołnierz belgijski oddzielony od swoich, masz wybór wąski i ryzykowny. Możesz poddać się Niemcom, jak nakazuje kapitulacja, i pójść do obozów jenieckich – los, który niemiecka Flamenpolitik, polityka sprzyjania Flamandom, uczyni nierównym zależnie od języka. Możesz spróbować wrócić do domu po cywilnemu, wtapiając się w ludność, ryzykując, że ktoś uzna cię za dezertera albo franktirera. Albo spróbować dotrzeć do wybrzeża, by przedostać się do Francji lub Anglii i kontynuować walkę.
Niepewność jest całkowita: wiadomości są sprzeczne, drogi niebezpieczne, a każde spotkanie z patrolem może się źle skończyć. Czy oddać się do niewoli, wrócić po cichu do domu, czy spróbować ucieczki na zachód? Ta decyzja zaważy na wielu latach twojego życia.
Zdecydowana większość poddała się, wierna rozkazowi kapitulacji albo po prostu przytłoczona: ponad 200 000 żołnierzy belgijskich dostało się do niewoli. Niektórzy, korzystając z chaosu, wrócili do domów i uniknęli niewoli. Mniejszość próbowała dotrzeć na zachód: kilka tysięcy belgijskich wojskowych dotarło do Francji, a niektórzy stamtąd do Wielkiej Brytanii, gdzie utworzono Wolne Siły Belgijskie. Rozproszenie armii w chwili kapitulacji ilustruje różnorodność indywidualnych losów w czasie załamania – między rezygnacją, zaradnością a wolą dalszej walki.
T03-156