dowodzi okrętem , jednym z niewielu okrętów podwodnych typu IX o dużym zasięgu, które wiceadmirał rzucił przeciwko żegludze amerykańskiej tuż po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny. Wyruszył z baz w Bretanii, przepłynął Atlantyk i na początku stycznia dotarł na uczęszczane wody między Nowym Jorkiem a przylądkiem Hatteras.
To, co odkrywa, przekracza nadzieje . Wybrzeże nie zna ani zaciemnienia, ani zorganizowanych konwojów: latarnie morskie działają, boje migają, szyldy miast płoną w nocy. Frachtowce i tankowce rysują się wyraźnymi sylwetkami na tej łunie, wystawione jak tarcze na ćwiczeniach. Ale ma na pokładzie tylko ograniczoną liczbę torped, a każdy dzień spędzony na tak małej głębokości naraża go na patrol lub samolot, który może wyłonić się znad pobliskiego brzegu.
Hardegen musi zdecydować, jak skorzystać z tej okazji. Może atakować nocą na powierzchni, łącząc działo pokładowe z torpedami, by zatopić jak najwięcej tonażu, dopóki wybrzeże pozostaje ślepe; może przeciwnie, zachować torpedy dla największych tankowców i oszczędzać amunicję; albo może zachować ostrożność, zanurzać się i umykać, gdy tylko zbliży się eskorta lub samolot, nawet jeśli oznacza to puszczenie ofiar wolno.
Hardegen uderza bez wytchnienia, nocą i na powierzchni, na przemian używając torped i działa pokładowego, by oszczędzać amunicję na mniejszych celach. W czasie jednego tylko patrolu u wschodniego wybrzeża zatapia 9 statków o łącznej pojemności blisko 60 000 BRT, w tym tankowce Norness i u wybrzeży Nowego Jorku. To początek operacji Paukenschlag: załogi mówią o drugich „szczęśliwych czasach” U-Bootów, tak wiele ofiar pojawia się w zasięgu. Od stycznia do lata 1942 roku niemieckie okręty podwodne zatapiają ponad 400 statków na wodach amerykańskich i karaibskich, dziesiątkując flotę handlową; Hardegen należy do najbardziej odznaczonych asów broni podwodnej. Straty spadną dopiero wiosną, gdy Stany Zjednoczone wreszcie wprowadzą zaciemnienie wybrzeża i zorganizują konwoje z eskortą.
T10-104