Admirał , dowódca Floty Połączonej, zdaje sobie sprawę zarówno z rozmiarów zwycięstwa, jak i z jego kruchości. W ciągu 4 miesięcy cesarska marynarka uderzyła na , osłoniła podbój Malajów i Singapuru, a Holenderskie Indie Wschodnie skapitulowały na początku marca. Jego lotniskowce operują przed Cejlonem. Nie daje mu jednak spokoju jedna obsesja: amerykańskie lotniskowce na Pacyfiku uniknęły ataku 7 grudnia i zdążyły już uderzyć na Wyspy Marshalla i Nową Gwineę.
W Tokio sztab generalny marynarki popiera natarcie na południe: zdobycie , potem Nowej Kaledonii, i , by przeciąć drogę między Stanami Zjednoczonymi a Australią. Wojska lądowe, niechętne angażowaniu dużych sił tak daleko, wolą umocnić zdobyty obwód.
Sztab Yamamoto przygotował inny plan: zająć atol , odległy o około 2 000 kilometrów od Hawajów, by zmusić flotę amerykańską do wyjścia w morze i zniszczyć jej lotniskowce w bitwie rozstrzygającej. Tokio zarzuca, że atol byłby trudny do utrzymania, a flota naraziłaby się daleko od swoich baz.
Yamamoto musi wybrać linię, której będzie bronił przed sztabem: narzucić atak na , by sprowokować tę rozstrzygającą bitwę; przyłączyć się do natarcia na południowym Pacyfiku, by odizolować Australię; albo umocnić już zdobyty obwód, nie ryzykując floty w dalekiej ofensywie.
Yamamoto narzuca plan : na początku kwietnia 1942 roku, wobec jego ledwie zawoalowanej groźby podania się do dymisji sztab generalny marynarki ustępuje, uzyskując w zamian pierwszeństwo dla operacji przeciw i odłożenie natarcia na i . Nalot Doolittle'a na Tokio 18 kwietnia usuwa ostatnie zastrzeżenia, obnażając bezbronność terytorium kraju. W maju 1942 roku amerykańscy kryptoanalitycy odczytują japoński plan; 4 czerwca flota amerykańska urządza zasadzkę pod : w ciągu jednego dnia 4 japońskie lotniskowce zostają skazane na zagładę, wraz z częścią swoich doświadczonych załóg. Ofensywa na i zostaje porzucona. Bitwa rozstrzygająca, której tak pragnął Yamamoto, staje się klęską, która odwraca bieg wojny na Pacyfiku.
T10-042