Statut Westminsterski z 1931 roku uznał autonomię Dominiów – Kanady, Australii, Nowej Zelandii, Związku Południowej Afryki – także w polityce zagranicznej. Teoretycznie każde z nich może odtąd samo zdecydować, czy przystąpić do wojny, nawet gdy Wielka Brytania jest już w nią zaangażowana.
Latem 1939 roku, gdy w Europie wisi groźba wojny, ta autonomia rodzi palące pytanie. W Australii premier , urzędujący od kwietnia, musi określić stanowisko swego kraju. W Kanadzie premier King zamierza pozostawić rozstrzygnięcie parlamentowi. W Związku Południowej Afryki rząd jest głęboko podzielony między zwolenników neutralności a zwolenników zaangażowania.
Menzies musi wybrać. Oświadczyć, że Australia, związana z Koroną, automatycznie przystąpi do wojny u boku Wielkiej Brytanii, z lojalności i z interesu imperialnego? Opowiedzieć się za decyzją w pełni niezależną, poddanej pod głosowanie australijskiego parlamentu? A może grać na zwłokę, czekając na rozwój europejskiego kryzysu? Odpowiedź przesądza o wysiłku wojennym całego kontynentu i o samym charakterze więzi imperialnej.
Menzies oświadcza, że Australia przystępuje do wojny razem z Wielką Brytanią, z lojalności imperialnej: 3 września 1939 roku ogłasza w radiu, że skoro Wielka Brytania jest w stanie wojny z Niemcami, to Australia także – „w konsekwencji”. Kanada natomiast poczeka kilka dni na głosowanie parlamentu, potwierdzając w ten sposób swoją autonomię, choć ostatecznie również przystępując do wojny. Związek Południowej Afryki przejdzie kryzys rządowy: zwolennik neutralności Hertzog zostanie obalony na rzecz Smutsa, który wprowadzi kraj do konfliktu. Dominia pokazują w ten sposób pełne spektrum reakcji – od lojalnego podążania za metropolią po suwerenną decyzję – jakie umożliwiała ich nowa autonomia. Wysiłek wojenny Dominiów, w ludziach i zasobach, w miarę trwania konfliktu mocno zaważy na szali aliantów.
T00-033