, 55 lat, jest byłym prezydentem Republiki Czechosłowackiej (1935–1938). Podał się do dymisji 5 października 1938 roku po układzie monachijskim, który pozbawił kraj Sudetów. Wyemigrował do Londynu w październiku 1938 roku, w lutym 1939 roku wyjechał nauczać jako profesor wizytujący na Uniwersytecie w Chicago, po czym 19 lipca 1939 roku wrócił do Wielkiej Brytanii.
Po niemieckiej inwazji na Czechy i Morawy (15 marca 1939 roku) – utworzeniu Protektoratu Czech i Moraw pod rządami Neuratha, a następnie Heydricha – Beneš uważa się za prawowitą władzę zachowującą ciągłość państwa czechosłowackiego, uznając układ monachijski za nieważny (podpisany pod przymusem), a późniejszy rozbiór kraju za bezprawny. Stanowisko brytyjskie jest jednak delikatne: Londyn podpisał układ monachijski, de facto uznał Protektorat i obawia się, że uznanie Beneša wywoła niemiecką wrogość.
Po wybuchu wojny (3 września 1939 roku) i utworzeniu Legii Czechosłowackiej we Francji (we wrześniu, pod dowództwem generała Sergeja Ingra) stanowisko aliantów zaczyna się zmieniać. 13 listopada 1939 roku Francja uznaje Czechosłowacki Komitet Narodowy, utworzony w Paryżu wokół Beneša, ale Londyn wciąż się opiera. Beneš chce pełnego uznania jako rząd. Jak je uzyskać: przez nacisk (brytyjskie media, czechosłowaccy emigranci), przez cierpliwość dyplomatyczną, godząc się na status przejściowy, czy oferując konkretny wkład wojskowy w zamian za uznanie polityczne?
Beneš łączy cierpliwość dyplomatyczną z budową sił zbrojnych we Francji. Cierpliwość wobec Londynu (Chamberlain i Halifax), przy równoczesnym przyspieszaniu formowania 1 Czechosłowackiej Dywizji Piechoty we Francji (utworzonej 17 listopada 1939 roku pod dowództwem generała Ingra, około 3 500 ludzi na 30 listopada, uzupełnionej do 11 000 w chwili upadku Francji w czerwcu 1940 roku). 20 grudnia 1939 roku Londyn uznaje Czechosłowacki Komitet Narodowy za prawowitego przedstawiciela kraju – pierwszy krok ku uznaniu rządu tymczasowego 21 lipca 1940 roku, a następnie pełnemu uznaniu czechosłowackiego rządu na uchodźstwie 18 lipca 1941 roku; 5 sierpnia 1942 roku Londyn oświadcza, że nie uważa się już za związany układem monachijskim. Beneš pozostaje prezydentem na uchodźstwie przez całą wojnę, kieruje z Londynu podziemnym państwem czechosłowackim. Późniejsze decyzje budzą kontrowersje: zezwala na operację Anthropoid (zamach na Heydricha, 27 maja 1942 roku, dokonany przez Gabčíka i Kubiša), negocjuje ze Stalinem ostateczne oddanie Rusi Podkarpackiej ZSRR w 1944 roku, podpisuje dekrety Beneša (1945), na mocy których wysiedlono około 3 milionów Niemców z Sudetów i Moraw. Wraca do Pragi w maju 1945 roku, ponownie zostaje prezydentem. Ustępuje po komunistycznym zamachu stanu w Pradze w lutym 1948 roku, umiera we wrześniu 1948 roku. Debata historiograficzna o Benešu oscyluje między pochwałą (twórca czechosłowackiego ruchu oporu) a krytyką (odpowiedzialny za sojusz z ZSRR, który wydał kraj komunizmowi).
T01-090