Pakt niemiecko-radziecki z 23 sierpnia spadł jak grom. Neutralizując ZSRR, usuwa główną przeszkodę przed niemieckim atakiem na Polskę i stawia Europę na krawędzi wojny. W Berlinie być może liczą na to, że ten przewrót przekona Londyn i Paryż do porzucenia Warszawy, tak jak porzucono Pragę w Monachium.
Brytyjski rząd Chamberlaina, doradzany przez sekretarza Foreign Office lorda Halifaxa, musi zareagować szybko. Gwarancja udzielona Polsce w marcu była deklaracją jednostronną; formalny traktat sojuszniczy miałby zupełnie inną wagę polityczną i prawną.
Dylemat jest jasny. Przekształcić natychmiast gwarancję w formalny, wiążący sojusz, by dać Hitlerowi do zrozumienia, że agresja na Polskę oznaczałaby wojnę z Wielką Brytanią – ryzykując nieodwołalne zaangażowanie? Grać na zwłokę, w obawie przed zaostrzeniem napięcia po szoku, jakim był pakt? A może szukać kompromisu, by uniknąć wojny? Sygnał wysłany do Berlina może przesądzić o pokoju lub konflikcie.
Londyn podpisał z Polską formalny, wiążący traktat sojuszniczy: 25 sierpnia 1939 roku Wielka Brytania i Polska podpisały układ o wzajemnej pomocy, przekształcając marcową gwarancję w formalny sojusz. Przesłanie dla Hitlera było jednoznaczne: agresja na Polskę wciągnie Wielką Brytanię do wojny. W połączeniu z równoczesnym wycofaniem się Mussoliniego ten gest stanowczości skłonił Hitlera do odłożenia o kilka dni ataku planowanego na 26 sierpnia. Zakład na odstraszanie ostatecznie jednak się nie powiódł: zdecydowany nie zrezygnował. Sojusz z 25 sierpnia stał się podstawą zobowiązania, które doprowadziło Londyn do wypowiedzenia wojny 3 września.
T00-044