Po Nocy Kryształowej w listopadzie 1938 roku brytyjskie organizacje charytatywne uzyskują od rządu zgodę na przyjmowanie żydowskich dzieci uchodźców z Rzeszy, bez rodziców i za finansowym poręczeniem. To Kindertransport: od grudnia 1938 roku do lata 1939 roku transporty wywożą do Wielkiej Brytanii tysiące dzieci z Niemiec, Austrii i Czechosłowacji.
Dla żydowskich rodzin uwięzionych w pułapce prześladowań i muru odmów wizowych te transporty otwierają wąskie – ale straszne – wyjście. Rodzice najczęściej nie mogą jechać za dziećmi: wyjeżdżają same dzieci.
Wcielasz się w żydowskich rodziców z Berlina. Czy powierzyć dziecko transportowi do obcego kraju, do obcych ludzi, w nadziei, że uda się je uratować, godząc się na rozłąkę, o której nikt nie wie, czy będzie tymczasowa? Czy utrzymać rodzinę razem za wszelką cenę, stawiając na to, że wspólna emigracja jest jeszcze możliwa? A może zwlekać, dopóki nie uda się zebrać papierów, by wyjechać razem, ryzykując, że drzwi się zamkną? Każdy mijający dzień zawęża pole możliwości.
Historycznie około 10 000 dzieci uratowano dzięki Kindertransportom, zanim wojna przerwała transporty we wrześniu 1939 roku – tyle było rodzin, które dokonały rozdzierającego wyboru i powierzyły dziecko transportowi. Wiele z tych dzieci nigdy więcej nie zobaczyło rodziców, którzy zostali w pułapce i w wielu przypadkach zostali zamordowani podczas Zagłady. Kindertransporty należały do nielicznych operacji ratunkowych na większą skalę w okresie przedwojennym; objęły tylko ułamek zagrożonych dzieci, bo brakowało krajów gotowych otworzyć granice dorosłym. Ratowanie dzieci pozostało wyjątkiem, nie regułą. Po wojnie wiele z tych dzieci, już dorosłych, dawało świadectwo rozdarcia, które naznaczyło całe ich życie, i utraty najbliższych.
T00-018