Gdy front francuski się wali, rząd Paula Reynauda błaga Londyn o przysłanie większej liczby eskadr myśliwskich na pomoc w bitwie o Francję. Dowódca Fighter Command, marszałek lotnictwa , musi rozstrzygnąć kluczową kwestię: ile myśliwców Hurricane i Spitfire rzucić na kontynent?
Dylemat jest strategiczny. Masowe wysłanie myśliwców do Francji mogłoby pomóc powstrzymać natarcie niemieckie, ale grozi wykrwawieniem eskadr w bitwie, która może być już przegrana – i pozostawieniem Wielkiej Brytanii bez obrony powietrznej na dalszy ciąg wojny. Zatrzymanie ich w kraju chroni obronę wyspy, lecz może zostać odebrane jako porzucenie francuskiego sojusznika.
Dowding może rzucić myśliwce masowo do Francji, by wesprzeć sojusznika. Może ściśle ograniczyć posiłki, by zachować obronę powietrzną Wielkiej Brytanii. Może też poszukać kompromisu, wysyłając jednostki po trochu. Jest przekonany, że poświęcenie myśliwców we Francji przesądziłoby o przegranej w następnej bitwie, bitwie o Anglię – którą uważa za nieuniknioną.
Dowding ściśle ograniczył posiłki: odmówił rzucenia głównej części swoich myśliwców do bitwy o Francję, którą uważał za przegraną, i oszczędził eskadry Spitfire'ów dla obrony Wielkiej Brytanii. Jego stanowczość, wbrew naglącym apelom Francuzów i niektórych brytyjskich przywódców, była jedną z najcięższych – i najbardziej dalekowzrocznych – decyzji 1940 roku: bez tej nietkniętej rezerwy myśliwców letnia bitwa o Anglię zostałaby prawdopodobnie przegrana. Po stronie francuskiej odmowa wzmocniła poczucie, że Brytyjczycy porzucili sojusznika. Ale Dowding miał rację co do rzeczy najważniejszej: obrona wyspy, ostatniego bastionu, zależała od zachowania jego myśliwców. Było to okrutne rozstrzygnięcie między natychmiastową solidarnością a przyszłym przetrwaniem.
T03-134