Pod koniec maja 1940 roku ewakuacja z Dunkierki napotyka przeszkodę: duże okręty nie mogą podejść do płytkich plaż, na których pod bombami czekają setki tysięcy żołnierzy. Brytyjska Admiralicja wydaje apel o zgromadzenie wszystkich małych jednostek zdolnych kursować między plażą a okrętami na redzie: trawlerów, kutrów, jachtów, łodzi wycieczkowych.
Dla ciebie, żeglarza-amatora i właściciela małej łodzi na angielskim wybrzeżu, ten apel jest dylematem. Przeprawa przez kanał La Manche do Dunkierki oznacza narażenie się na bombardowania, miny i ogień wroga, na kruchej, niechronionej jednostce. Odmowa daje bezpieczeństwo, ale zostawia żołnierzy bez ratunku.
Możesz osobiście wypłynąć swoją łodzią i wziąć udział w ratowaniu. Możesz użyczyć łodzi Royal Navy, nie narażając się osobiście. Możesz też zrezygnować, uznając przedsięwzięcie za zbyt niebezpieczne dla cywila. Tysiące właścicieli staje przed tym wyborem w ciągu kilku godzin, w obliczu narodowej katastrofy.
Wielu właścicieli osobiście wypłynęło swoimi łodziami, by ewakuować żołnierzy, a inni pozwolili, by ich jednostki zostały zarekwirowane: setki „małych statków” (little ships) – około 700 do 850 jednostek cywilnych – wzięły udział, z właścicielami lub bez, w operacji Dynamo, prowadzonej od 26 maja do 4 czerwca. Kursując między plażami a okrętami albo wożąc żołnierzy prosto do Anglii, przyczyniły się do ewakuacji części z około 338 000 uratowanych ludzi. Kilka z nich zatopiono. Epopeja małych statków stała się natychmiast potężnym brytyjskim mitem narodowym – „duchem Dunkierki” – symbolem powszechnej mobilizacji, która zamieniła militarną klęskę w moralny zryw. Rzeczywistość była bardziej prozaiczna (to Royal Navy ewakuowała większość żołnierzy), ale cywilny zapał był prawdziwy.
T03-159