Po rozejmie francuskie imperium kolonialne dzieli się między wierność rządowi Vichy a przyłączenie się do Wolnej Francji de Gaulle'a. We Francuskiej Afryce Równikowej gubernator Czadu – administrator pochodzący z Gujany, jeden z nielicznych czarnoskórych wysokich urzędników imperium – staje przed wyborem rozstrzygającym i ryzykownym.
Przyłączenie się do de Gaulle'a oznacza wypowiedzenie posłuszeństwa legalnemu rządowi w Vichy, narażenie się na odwołanie ze stanowiska lub coś gorszego i wciągnięcie całego terytorium w dalszą wojnę u boku Brytyjczyków. Wierność Vichy oznacza poszanowanie legalności i uniknięcie represji, ale też podporządkowanie się warunkom rozejmu.
Éboué może przyłączyć się do Wolnej Francji, dając de Gaulle'owi bazę terytorialną w Afryce. Może z poszanowania legalności pozostać wierny Vichy. Albo grać na zwłokę, czekając na rozwój sytuacji. Jego wybór jest tym cięższy, że pierwsze terytorium, które się przyłączy, pociągnie być może inne, dając Wolnej Francji – dotąd niemal pozbawionej terytorium – oparcie i legitymację.
Éboué przyłączył się do Wolnej Francji de Gaulle'a: 26 sierpnia 1940 roku Czad opowiedział się za Wolną Francją – jako pierwsze z afrykańskich terytoriów imperium. Jego gest pociągnął natychmiast Kamerun, Kongo (Brazzaville) i Ubangi-Szari: niemal cała Francuska Afryka Równikowa przeszła na stronę de Gaulle'a. Ten przełom dał Wolnej Francji rozstrzygające oparcie terytorialne, legitymację i bazę operacyjną (skąd później wyruszyła kolumna Leclerca na Kufrę i do Fezzanu). , mianowany gubernatorem generalnym Francuskiej Afryki Równikowej, stał się jedną z czołowych postaci Wolnej Francji. Jego wybór z sierpnia 1940 roku, odważny i założycielski, zakorzenił Walczącą Francję na ziemi afrykańskiej.
T04-148