, 46-letni król Rumunii, patrzy, jak jego państwo się rozpada, odkąd pod koniec czerwca 1940 roku oddał ZSRR bez walki Besarabię i Bukowinę Północną. Ta strata obudziła roszczenia sąsiadów: Węgry domagają się Transylwanii, zamieszkanej przez Węgrów, ale też przez Rumunów, którą Budapeszt utracił na mocy traktatu w Trianon w 1920 roku; Bułgaria chce Dobrudży Południowej.
Węgry i Rumunia koncentrują wojska; grozi regionalna wojna. Nazistowskie Niemcy, zależne od ropy z Ploeszti i rumuńskiego zboża, nie mogą tolerować konfliktu, który przerwałby te dostawy. Berlin i Rzym narzucają więc „arbitraż”. 30 sierpnia 1940 roku w pałacu Belwederskim w Wiedniu ministrowie spraw zagranicznych i wzywają delegację rumuńską. Przedstawiona przez nich granica nie podlega negocjacjom: odrywa od Rumunii rozległy pas północnej Transylwanii i przyznaje go Węgrom.
Rumunia nie ma żadnych gwarancji ze strony Zachodu; odmowa oznacza narażenie się na atak Węgier i utratę niemieckiej ochrony nad szybami naftowymi. Rada Koronna musi podjąć decyzję w środku nocy.
Delegacja podpisuje arbitraż i oddaje Węgrom północną Transylwanię: minister składa podpis, a Rada Koronna, zebrana w nocy z 30 na 31 sierpnia, ratyfikuje arbitraż niewielką większością głosów. Rumunia oddaje Węgrom północną Transylwanię – 43 492 km² i blisko 2,7 miliona mieszkańców, w tym liczną mniejszość rumuńską. Podobno Manoilescu zemdlał na widok mapy. Ta utrata terytorium, po utracie Besarabii i Bukowiny Północnej w czerwcu, niszczy resztki autorytetu Karola II, a cesja Dobrudży Południowej na rzecz Bułgarii, już negocjowana, zostanie podpisana 7 września. 6 września 1940 roku król abdykuje i ucieka; władzę przejmuje generał wraz z Żelazną Gwardią (Garda de Fier). Północna Transylwania pozostanie węgierska do 1944 roku; nową granicę unieważnią traktaty paryskie z 1947 roku, które zwrócą ją Rumunii. „Arbitraż” pozostaje bolesną raną w pamięci historycznej, dzielącą Bukareszt i Budapeszt.
T04-077