Podobnie jak Liège, Namur jest osłonięty pierścieniem zmodernizowanych fortów, na styku doliny Mozy i przesmyku Gembloux. W alianckim ugrupowaniu rejon Namur łączy armie francuskie nad rzeką Dyle na północy z odcinkiem nad Mozą na południu – dokładnie tam, gdzie wkrótce da o sobie znać niemieckie przełamanie.
Dowództwo musi zdecydować, jak wykorzystać ten rejon. Może mocno trzymać Namur i forty, by zabezpieczyć styk frontu alianckiego i opóźnić nieprzyjaciela. Może prowadzić obronę elastyczną i wycofać się, by nie dać się okrążyć jak w 1914 roku. Może też szybko opuścić rejon, aby ocalić oddziały ruchome.
Dowództwo może zatem utrzymać rejon Namur jako zaporę na styku sił alianckich, wycofać się, by uniknąć okrążenia, w miarę jak front ustępuje na południu, albo od razu porzucić forty i skupić wysiłek gdzie indziej. Załamanie się francuskiej 9 Armii nad Mozą, tuż na południe stąd, coraz bardziej odsłania pozycję i grozi oskrzydleniem całego ugrupowania.
Dowództwo wycofuje oddziały polowe, by uniknąć okrążenia, a forty Namur pozostawia w walce: gdy armie alianckie cofają się, zmuszone do tego załamaniem się frontu nad Mozą na południu, odizolowane forty rejonu Namur bronią się przez kilka dni, po czym padają około 18–23 maja 1940 roku. Tak jak pod Liège, wojska polowe wycofują się, by nie dać się okrążyć, i zostawiają forty samotnej walce. Szybki upadek rejonu Namur, kluczowego punktu styku, skutek przełamania na południu, przyczynia się do rozpadu frontu alianckiego w Belgii. Namur raz jeszcze pokazuje bezsilność stałych fortyfikacji wobec ruchomego przełamania dokonanego gdzie indziej.
T03-128