19 lipca 1940 roku, kilka tygodni po upadku Francji, Kongres uchwala największą ustawę o rozbudowie floty w historii Stanów Zjednoczonych. Zwiększa ona tonaż floty o blisko 70 procent i upoważnia do budowy setek okrętów bojowych: pancerników, lotniskowców, krążowników, niszczycieli i okrętów podwodnych.
Sztab rozumuje, że jednoczesna wojna na Pacyfiku i na Atlantyku stała się prawdopodobna, a flota skrojona na jeden ocean by temu nie sprostała. Pozostaje zbudować ją szybko i w ilościach, jakich jeszcze nie widziano.
Dla Franka Knoxa, sekretarza Marynarki, stawka jest tyleż przemysłowa, co strategiczna. Stocznie państwowe i prywatne muszą przyjąć bezprecedensowy portfel zamówień. Czy skoncentrować wysiłek, rozproszyć go, czy postawić na nowe metody?
Zamówienia rozłożono na szeroką sieć stoczni, łącząc państwowe stocznie Marynarki i stocznie prywatne w całym kraju, aby zmaksymalizować tempo budowy i nie przeciążać niewielkiej liczby zakładów. To rozproszenie, w połączeniu ze wzrostem amerykańskiego potencjału przemysłowego, pozwoliło US Navy wprowadzić do służby w czasie wojny ogromną liczbę okrętów; wielkie lotniskowce klasy Essex, zamówione w tych ramach, stały się kręgosłupem floty na Pacyfiku.
T04-166