Po uzyskaniu pełni władzy i Vichy rozpoczynają „Rewolucję Narodową”: projekt autorytarnego odrodzenia Francji, który zastępuje republikańskie hasło „Wolność, Równość, Braterstwo” hasłem „Praca, Rodzina, Ojczyzna”. Kult Marszałka, porządek moralny, korporacjonizm, gloryfikacja ziemi i powrotu do tradycyjnych wartości: reżim zamierza zamknąć rozdział Republiki, obwinianej o klęskę.
Tobie, w szoku po klęsce, to przesłanie może się podobać albo cię odpychać. Możesz poprzeć Rewolucję Narodową i kult Pétaina – ze szczerego przekonania, z nadziei na odrodzenie albo z konformizmu. Możesz zachować rezerwę, dostosowując się z zewnątrz bez wiary w te hasła. Możesz też sprzeciwiać się im w duchu, trzymając dystans, a nawet odmawiając uczestnictwa.
Stawka nie jest wyłącznie polityczna: Rewolucja Narodowa niesie już jesienią 1940 roku środki wykluczenia (statut Żydów z października 1940 roku, represje wobec przeciwników i wolnomularzy). Poprzeć ją to zaakceptować całość; opierać się to ryzykować marginalizację w atmosferze, w której cieszy się ogromnym prestiżem.
Latem 1940 roku znaczna część opinii skłania się ku poparciu Pétaina lub Rewolucji Narodowej: cieszy się ogromnym prestiżem, postrzegany jako zbawca, który oszczędził Francji najgorszego, a Rewolucja Narodowa przyciąga obietnicą porządku i odrodzenia. Początkowe masowe poparcie będzie słabło w miarę, jak będą się ujawniać ciężar okupacji, kolaboracja i środki wykluczenia – w tym statut Żydów (październik 1940 roku), wydany z inicjatywy samego Vichy. „Praca, Rodzina, Ojczyzna” i kult Marszałka będą kształtować ideologię reżimu aż do 1944 roku. Przyłączenie się do Pétaina w 1940 roku, w oszołomieniu klęską, zostanie po wyzwoleniu surowo zakwestionowane w procesie Vichy i kolaboracji.
T04-139