16 stycznia 1942 roku, miesiąc po Pearl Harbor, Roosevelt dekretem powołuje War Production Board, następczynię Office of Production Management. Otrzymuje ona szerokie uprawnienia w zakresie przydziału surowców, przestawiania fabryk i pierwszeństwa zamówień wojskowych.
Na jej czele prezydent stawia Donalda M. Nelsona, dawnego dyrektora firmy Sears, Roebuck and Company. Nelson cieszy się zaufaniem administracji i dysponuje ogromną władzą, lecz musi się układać z wojskiem, przemysłowcami i konkurującymi agencjami.
Pierwsze poważne napięcie dotyczy skali celów produkcyjnych na lata 1942 i 1943. Czy wyznaczyć liczby maksymalistyczne, pójść za szacunkami, które ekonomiści WPB uważają za realistyczne, czy zdać się na rynek i kontrakty?
Nelson ostatecznie sprowadził cele do realnych możliwości i zaczął racjonować surowce strategiczne. W styczniu 1942 roku Roosevelt wyznaczył spektakularne cele (60 000 samolotów i 45 000 czołgów na rok), a służby zakupowe armii mnożyły zamówienia oderwane od posiadanych zasobów. Jesienią 1942 roku, podczas sporu zwanego „feasibility dispute”, ekonomiści WPB Robert Nathan i Simon Kuznets wykazali, że program wojskowy przekracza możliwości w zakresie surowców i siły roboczej; mimo sprzeciwu generała Brehona Somervella Nelson przychylił się do ich wniosków, które WPB przeforsowała, i 2 listopada 1942 roku ogłosił Controlled Materials Plan, rozdzielający stal, miedź i aluminium między poszczególne programy. Ten kompromis uchronił przed marnotrawstwem i pozwolił amerykańskiemu przemysłowi wyprodukować w latach 1942–1945 uzbrojenie o wartości blisko 185 miliardów dolarów.
T10-003