Latem 1940 roku upadek Francji i osamotnienie Wielkiej Brytanii stawiają prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina D. Roosevelta przed ciężkim wyborem. Amerykańska opinia publiczna jest w przeważającej części izolacjonistyczna, naznaczona wspomnieniem lat 1917–1918, a ustawy o neutralności ściśle ograniczają wszelką pomoc dla stron wojujących. Jednak całkowite zwycięstwo Niemiec zagroziłoby w dłuższej perspektywie bezpieczeństwu Stanów Zjednoczonych.
Roosevelt musi wybierać między ostrożnością wyborczą (w listopadzie 1940 roku ubiega się o trzecią kadencję) a koniecznością strategiczną. Może pomóc Wielkiej Brytanii materialnie (bronią, okrętami) wbrew opinii publicznej i ustawom o neutralności, by zapobiec brytyjskiemu załamaniu. Może zachować ścisłą neutralność, by nie urazić opinii i nie ryzykować wciągnięcia kraju w wojnę. Może też poprzestać na deklaracjach poparcia bez żadnego konkretnego zaangażowania materialnego.
Churchill raz po raz prosi o pomoc. Stawką jest to, czy „wielka demokracja” zza Atlantyku pozwoli upaść ostatniemu europejskiemu bastionowi wobec Hitlera, czy zaryzykuje i stanie u boku Wielkiej Brytanii.
Roosevelt wybiera pomoc materialną dla Wielkiej Brytanii – ostrożnie, lecz zdecydowanie: choć zapewnia, że chce utrzymać Stany Zjednoczone poza wojną, już 10 czerwca 1940 roku potępia „cios w plecy” zadany przez Włochy i angażuje się w coraz większą pomoc dla Wielkiej Brytanii. We wrześniu 1940 roku umowa „niszczyciele za bazy” przekazuje Royal Navy 50 starych amerykańskich niszczycieli; w 1941 roku przyjdzie program Lend-Lease, który uczyni ze Stanów Zjednoczonych „arsenał demokracji”. To wsparcie materialne, z początku ograniczone przez izolacjonizm i wymogi kampanii wyborczej, ma kluczowe znaczenie dla przetrwania Wielkiej Brytanii. Wybór Roosevelta w 1940 roku zapoczątkowuje stopniowe przechodzenie Stanów Zjednoczonych ku zaangażowaniu, które stanie się pełne po Pearl Harbor (grudzień 1941 roku).
T04-099