Listopad 1941 roku. Włoskie imperium w Afryce Wschodniej istnieje już tylko na papierze. Od wiosny kolumny brytyjskie, południowoafrykańskie, indyjskie i etiopscy Patrioci zalały rozległe terytoria podbite 5 lat wcześniej. Addis Abeba padła, negus Hajle Syllasje odzyskał tron, a wielkie włoskie garnizony kapitulowały jeden po drugim. Pozostała tylko jedna enklawa, uczepiona wyżyn północno-zachodniej Etiopii: rejon Gondaru, którym dowodzi generał .
Tam, w labiryncie przełęczy, fortów i szczytów bronionych od miesięcy, Nasi trwa. Jego ludzie – włoscy żołnierze i kolonialni askarysi – odpierają szturm za szturmem, zadając odczuwalne straty napastnikom, choć ci są znacznie liczniejsi i lepiej wyposażeni. Ale pierścień się zaciska. Żywność się kończy, amunicję liczy się na sztuki, lotnictwo przeciwnika panuje na niebie i żadne zaopatrzenie nie może już przekroczyć linii. Wsie-twierdze osłaniające Gondar padają jedna po drugiej pod ogniem Patriotów i artylerii alianckiej.
Generał wie, że zorganizowany opór dobiega końca. Przed nim rozciągają się górzyste tereny sprzyjające rozproszeniu, ale rannych przybywa, a wygłodzone kolumny długo nie wytrzymają. Nadeszła chwila wyboru.
Nasi postanowił skapitulować. Prowadził obronę Gondaru do ostatnich granic, przez miesiące odpierając Brytyjczyków i etiopskich Patriotów; gdy zabrakło mu żywności i amunicji, padły ostatnie punkty oporu, a do miasta docierały alianckie czołgi, poddał się 27 listopada 1941 roku z honorami wojskowymi, kładąc kres zorganizowanemu włoskiemu oporowi w Afryce Wschodniej. Ponad 20 000 włoskich żołnierzy i askarysów dostało się do niewoli. Garstka nieprzejednanych odmówiła poddania się i prowadziła odizolowaną wojnę partyzancką w górach do 1943 roku. Wytrwałość obrony Gondaru przyniosła generałowi opinię dowódcy szanowanego, także przez przeciwników.
T09-058