Generał jest przekonany, że pod koniec grudnia 1941 roku ma zwycięstwo na wyciągnięcie ręki. Po tygodniach krwawych szturmów jego dywizje naruszyły pierścień umocnień Sewastopola, a upadek radzieckiej twierdzy wydaje mu się bliski. Wystarczy, jak sądzi, kilka dni więcej, by miasto skapitulowało i uwolniło całą 11 Armię do innych zadań.
Ale 26 grudnia Sowieci przekreślili logikę operacji, lądując z dużymi siłami pod Kerczem, a potem pod Teodozją, 250 kilometrów na jego tyłach. Te przyczółki, wciąż kruche, rosną z godziny na godzinę. Jeśli się umocnią, odetną linie zaopatrzenia 11 Armii i zagrożą wzięciem jej w kleszcze między garnizonem Sewastopola a świeżymi siłami lądującymi na wschodzie. Manstein ma zbyt mało dywizji, by prowadzić walkę na 2 frontach z pełną intensywnością.
Musi zdecydować bez zwłoki: wstrzymać ostateczny szturm na i zawrócić swoje oddziały na wschód, by zdusić przyczółek kerczeński, dopóki jest jeszcze podatny na cios; utrzymać za wszelką cenę nacisk na w nadziei, że miasto ugnie się, zanim zagrożenie ze wschodu stanie się śmiertelne; albo porzucić ofensywę i cofnąć 11 Armię na pozycje obronne, by ustabilizować cały front krymski.
Manstein wstrzymuje szturm na i zawraca swoje siły przeciwko radzieckim przyczółkom. Ta decyzja daje Sewastopolowi 6 miesięcy zwłoki. Wiosną 1942 roku operacja unicestwia kocioł kerczeński w ciągu 11 dni. Manstein wraca potem, by złamać , który upada 4 lipca 1942 roku. Epizod ilustruje klasyczny dylemat oblegającego, którego zaatakowano od tyłu: wypuścić pewną zdobycz, by uniknąć okrążenia.
T10-035