, 72 lata, przewodniczy od 1931 roku fińskiej Radzie Obrony. Były oficer kawalerii armii carskiej, dowodził białą armią w wojnie domowej 1918 roku, a następnie sprawował regencję w latach 1918–1919.
Od 1932 roku każe budować na Przesmyku Karelskim linię umocnień „Mannerheima”: 132 km schronów bojowych, rowów strzeleckich i zapór przeciwpancernych. We wrześniu 1939 roku armia fińska jest przygotowana, ale znacznie ustępuje w uzbrojeniu: 300 000 ludzi do zmobilizowania, 32 przestarzałe lekkie czołgi, 114 samolotów.
Jesienią 1939 roku negocjacje z Moskwą grzęzną na terytorialnych żądaniach Stalina. Mannerheim, który zna niedostatki armii, opowiada się za ustępstwami, ale rząd premiera Aimo Cajandera odrzuca większość żądań. 17 października prezydent zaprasza go jednak do powrotu do służby i Mannerheim się zgadza.
30 listopada atakuje na całym froncie, a Helsinki zostają zbombardowane. Prezydent Kallio powierza naczelne dowództwo Mannerheimowi, który musi wybrać sposób walki: obronę statyczną na linii umocnień, w oczekiwaniu na wyczerpanie się Sowietów; obronę elastyczną połączoną z kontratakami w lasach północy, gdzie mobilność Finów równoważy przewagę liczebną wroga; albo generalny odwrót na drugą, wewnętrzną linię, by zyskać czas na dyplomację.
Mannerheim łączy obronę elastyczną z kontratakami taktycznymi w lasach północy, gdzie mobilność Finów równoważy ich niedostatek sił. Linia Mannerheima wytrzymuje na Przesmyku Karelskim od 30 listopada 1939 roku do przełamania pod Summą 11 lutego 1940 roku, odpierając 7 Armię sowiecką dowodzoną przez Wsiewołoda Jakowlewa, a następnie przez Kiriłła Mierieckowa. W tym czasie na północ od Ładogi i w lasach centralnej Finlandii Finowie rozbijają sowieckie kolumny taktyką „motti” (okrążenia): pod Tolvajärvi w grudniu, potem pod Suomussalmi i na drodze Raate, gdzie oddziały Hjalmara Siilasvuo niszczą sowieckie 163 i 44 Dywizję. W sumie wojna zimowa trwa od 30 listopada 1939 roku do 13 marca 1940 roku. Straty sowieckie: 126 875 zabitych i zaginionych według danych opublikowanych po 1991 roku, do blisko 168 000 według innych szacunków. Straty fińskie: 25 904 zabitych i zaginionych, 43 557 rannych. Na mocy pokoju moskiewskiego Finlandia oddaje około jednej dziesiątej swojego terytorium, więcej, niż żądał ZSRR w październiku 1939 roku, lecz Finlandia zachowuje niepodległość. Mannerheim otrzymuje tytuł marszałka Finlandii w 1942 roku, w sierpniu 1944 roku zostaje prezydentem republiki, by negocjować rozejm z Sowietami, a w marcu 1946 roku podaje się do dymisji. Osiada w Szwajcarii, w Montreux, gdzie pisze wspomnienia, i umiera w styczniu 1951 roku. Jego nazwisko staje się synonimem fińskiego oporu.
T01-053