Generał , brytyjski głównodowodzący na Bliskim Wschodzie, zarządza z Kairu teatrem działań o ogromnych rozmiarach, od Sudanu po Palestynę. Ten oficer, znany z flegmy i erudycji, ma do dyspozycji garstkę dywizji, podczas gdy Włochy Mussoliniego wystawiają setki tysięcy ludzi w Libii i Afryce Wschodniej.
Jego , dowodzona przez generała Richarda O’Connora, liczy około 36 000 ludzi, 275 czołgów i 120 dział, rozmieszczonych wokół Mersa Matruh. Od tygodni konwoje dowożą mu do 1 000 ludzi dziennie, sprzęt i pojazdy, by wzmocnić jego szczupłe siły.
13 września 1940 roku marszałek rzuca przez granicę 10 Armię włoską – około 150 000 ludzi i 1 600 dział. W ciągu 3 dni Włosi posuwają się o około 60 mil i 16 września zatrzymują się w Sidi Barrani, gdzie okopują się w serii umocnionych obozów, czekając na zaopatrzenie i posiłki.
Siły Wavella są wielokrotnie słabsze liczebnie. Szefowie sztabów szacują jednak, że Włochom brakuje paliwa i żywności. Teraz, gdy Włosi są okopani w Sidi Barrani, Wavell musi wraz z podwładnymi ustalić, jak postąpić wobec przeciwnika przeważającego liczebnie, ale u kresu możliwości logistycznych.
Wavell postanawia przygotować ruchome przeciwuderzenie, by odrzucić 10 Armię do Libii. Już we wrześniu nakazuje dowódcy British Troops Egypt, generałowi Henry’emu Maitlandowi Wilsonowi, zaplanować ograniczoną operację odepchnięcia Włochów – późniejszą operację Compass. 28 listopada pisze do Wilsona, że „nie żywi nadmiernych nadziei”, ale chce być gotów „w pełni wykorzystać” wielką okazję, jeśli się nadarzy. Pomyślana jako 5-dniowy rajd, ofensywa zostaje rozpoczęta w nocy z 7 na 8 grudnia, a główne uderzenie rusza 9 grudnia 1940 roku. Sukces przekracza wszystko, co wyobrażał sobie Wavell: w ciągu 2 miesięcy , choć niewielka, miażdży 10 Armię, bierze dziesiątki tysięcy jeńców i dociera aż do Beda Fomm. Compass staje się pierwszym wielkim lądowym zwycięstwem Brytyjczyków w tej wojnie.
T05-027