Marszałek , stojący na czele Wojska Polskiego, przygotowuje obronę kraju przed niemieckim atakiem, który stał się prawdopodobny. Lecz geografia jest okrutna: Polska graniczy z Niemcami na ogromnej długości, a od aneksji Czechosłowacji i podporządkowania Słowacji Rzeszy kraj jest niemal okrążony.
2 szkoły spierają się o rozmieszczenie sił. Jedna zakłada obronę wysuniętą, jak najbliżej granic, by osłonić uprzemysłowione regiony Śląska, porty i gospodarcze serce kraju – i nie oddać ani piędzi ziemi, bo jej utrata miałaby polityczny koszt wobec opinii publicznej i sojuszników. Druga chce od razu cofnąć się za wielkie rzeki – Wisłę, San, Narew – na krótszą i łatwiejszą do obrony linię, porzucając zachód, ale ocalając armię.
Rydz-Śmigły musi rozstrzygnąć. Rozmieszczenie wysunięte jest ryzykowne militarnie, ale zapobiegawczy odwrót kłóci się z ważnymi względami gospodarczymi i politycznymi. Ten wybór zdecyduje o tym, czy armia zdoła wytrzymać, aż Francja i Wielka Brytania uderzą na Zachodzie.
Rydz-Śmigły postanawia bronić się przy granicach, by chronić przemysł i nie oddać żadnego terytorium: z powodów gospodarczych – ochrona uprzemysłowionego Śląska i portów – oraz politycznych – by nie sprawiać wrażenia, że porzuca połowę kraju – armia polska rozmieszcza się jak najbliżej granic, na nadmiernie rozciągniętym froncie. To rozciągnięte i trudne do skoordynowania ugrupowanie ułatwi niemieckim kolumnom pancernym przełamanie frontu we wrześniu 1939 roku. Wielu historyków uważa, że obrona za rzekami byłaby militarnie solidniejsza, lecz kłóciła się z wymogami, których polskie dowództwo nie mogło pominąć. Polska liczyła przede wszystkim na szybką francuską ofensywę na Zachodzie, która nie nadejdzie.
T00-031