, 67 lat, jest królem Norwegii od 1905 roku – od pokojowego rozdzielenia ze Szwecją. Urodzony jako duński książę Karol, przyjął koronę norweską po powszechnym referendum (78 % głosów za). Żonaty z księżniczką Maud Walijską (córką brytyjskiego Edwarda VII), ma syna, następcę tronu, księcia Olafa. Osobowość liberalna, szanująca parlamentaryzm, zwolennik ograniczonej, konstytucyjnej roli monarchy.
1 września 1939 roku premier z Partii Pracy i minister spraw zagranicznych ogłaszają neutralność Norwegii. Norwegia znajduje się w trudnym położeniu: jej atlantyckie wybrzeże o długości 25 000 km (z fiordami) czyni z niej potencjalny teatr działań dla Royal Navy; ruda żelaza z Kiruny (w Szwecji) jest wywożona przez norweski port Narwik i pokrywa 40 % niemieckiego zapotrzebowania na żelazo; jej ciężka woda (Norsk Hydro w Rjukan) zaczyna interesować niemieckich naukowców zajmujących się badaniami atomowymi.
Armia norweska liczy 9 000 żołnierzy w czynnej służbie, a po mobilizacji może liczyć 110 000. Sprzęt jest ograniczony, marynarka przybrzeżna, lotnictwo znikome. Doktryna: neutralność absolutna, nadzieja na izolację geograficzną. 18 września zostaje wydana wspólna skandynawska deklaracja neutralności z Danią i Szwecją.
Po sowieckim ataku na Finlandię 30 listopada 1939 roku alianci przygotowują korpus ekspedycyjny, który wylądowałby w Narwiku i przez Szwecję dotarł do Finlandii, przecinając przy okazji niemiecki szlak rudy. 2 marca 1940 roku Londyn i Paryż oficjalnie żądają od Norwegii i Szwecji prawa tranzytu. i jego rząd muszą zająć stanowisko.
i Nygaardsvold odmawiają jakiegokolwiek tranzytu i zachowują ścisłą neutralność. W marcu 1940 roku Norwegia, podobnie jak Szwecja, odmawia aliantom prawa tranzytu. Ścisła neutralność zostaje utrzymana. Tymczasem 16 lutego 1940 roku incydent z „Altmarkiem” (niemiecki statek, na który w norweskich wodach dokonał abordażu HMS Cossack, by uwolnić 299 brytyjskich marynarzy) zaostrza sytuację. Hitler przyspiesza przygotowania do operacji Weserübung (inwazji na Norwegię). 9 kwietnia 1940 roku Wehrmacht najeżdża Norwegię. odmawia uznania kolaboracyjnego rządu Vidkuna Quislinga (ministra obrony w latach 1931–1933, faszysty, który 9 kwietnia o 19.32 ogłasza się premierem w Radiu Oslo). 10 kwietnia w Nybergsund Haakon oświadcza swojemu rządowi: „Ze swej strony nie mogę przyjąć niemieckich żądań”; odmawia mianowania Quislinga i mówi, że jest gotów abdykować, jeśli gabinet zdecyduje inaczej. W czerwcu 1940 roku król i rząd przenoszą się do Wielkiej Brytanii, skąd kierują norweskim oporem na wychodźstwie. Haakon wraca do Oslo 7 czerwca 1945 roku, dokładnie w rocznicę swojego wyjazdu na wychodźstwo. Umiera we wrześniu 1957 roku, głęboko kochany. Od nazwiska Quislinga powstaje w kilku językach europejskich czasownik oznaczający „kolaborować”.
T01-051