Po Berlinie i Paryżu (gdzie 7 marca spotkał się z Daladierem, a 8 marca z ministrem finansów Reynaudem) przybywa do Londynu 10 marca 1940 roku. Jego misja: zbadać stanowiska brytyjskie wobec ewentualnego pośrednictwa.
Welles spotyka się z premierem Neville'em Chamberlainem 11 marca, z ministrem spraw zagranicznych lordem Halifaxem 12 marca i z Pierwszym Lordem Admiralicji Winstonem Churchillem 13 marca. Atmosfera w Londynie jest ostrożnie otwarta. Chamberlain mówi wprost: „Jeśli Hitler zgodzi się na odbudowę Polski i Czechosłowacji oraz na cofnięcie aneksji sudeckich, Wielka Brytania podpisze pokój”. Halifax potwierdza. Ale żaden z nich nie wierzy, że Berlin przyjmie te warunki – Welles właśnie powiedział im, że Hitler odrzuca jakikolwiek powrót terytorialny.
13 marca Welles spotyka się z Churchillem w cztery oczy w Admiralty House. Ton jest zupełnie inny: „Tę wojnę poprowadzimy do totalnego zwycięstwa. Nie będzie pokoju negocjowanego z tym reżimem. Cywilizacja zachodnia wymaga jego zmiażdżenia”. Welles opuszcza Londyn z masą sprzecznych notatek do uporządkowania.
Pozostaje rozstrzygnąć, jak zdać relację Rooseveltowi.
Welles zdał Rooseveltowi relację z rozbieżności między Chamberlainem i Halifaxem, otwartymi na pokój, a Churchillem, nieprzejednanym. Raport końcowy, przedstawiony w Białym Domu 30 marca, podkreślał brytyjską dwoistość. Welles napisał wprost: „Jeśli Chamberlain pozostanie premierem, możliwości pośrednictwa mogą się utrzymać. Jeśli władzę obejmie Churchill, wojna stanie się totalna”. Analiza okazała się trafna 2 miesiące później: Chamberlain podał się do dymisji 10 maja 1940 roku (w dniu Fall Gelb), premierem został Churchill, a doktryna „żadnego pokoju bez zwycięstwa” stała się oficjalna już 13 maja. Misja Wellesa przekonała Roosevelta, że trzeba przyspieszyć mobilizację przemysłową USA – przygotowanie Two-Ocean Navy Act. Welles zakończył podróż w Rzymie (16–19 marca, drugie spotkanie z Mussolinim, nadal wrogim), po czym wrócił do Waszyngtonu. Bilans oficjalny: pośrednictwo niemożliwe. Bilans nieoficjalny: Roosevelt dokładnie znał stanowiska wszystkich przywódców europejskich, a ta wiedza kierowała polityką amerykańską przez 18 miesięcy.
T03-004