, lat 25, pochodzi z rodziny wojskowej (jego brat jest oficerem piechoty, kapitanem kompanii pod Kollaa). Jest pilotem myśliwskim od 1935 roku, służy w (24 Eskadra), wyposażonej w Fokkery D.XXI – holenderskie myśliwce z 1936 roku, 460 km/h, 4 karabiny maszynowe, ze stałym podwoziem (niewciąganym).
Naprzeciw niego stoi radzieckie lotnictwo – około 3 250 samolotów (Polikarpow I-15, I-16, I-153, bombowce Tupolew SB-2 i Iljuszyn DB-3) wobec łącznie 114 fińskich myśliwców. Proporcja 30:1. Piloci fińscy są jednak lepiej wyszkoleni i kieruje nimi naziemna sieć obserwacji lotniczej, która sygnalizuje zbliżanie się formacji wroga.
Od 19 grudnia 1939 do 13 marca 1940 roku (85 dni) Juutilainen patroluje nad Karelią i Morzem Bałtyckim. Działa sam lub w parze przeciw radzieckim formacjom liczącym od 8 do 12 maszyn.
Musi wybrać taktykę powietrzną wobec radzieckiej przewagi liczebnej.
Juutilainen przyjął taktykę ofensywną – agresywne patrole i atakowanie formacji przeważających liczebnie. Bilans wojny zimowej: 2 zwycięstwa indywidualne i 1 dzielone (na przestarzałym Fokkerze D.XXI). Dopiero w wojnie kontynuacyjnej 1941–1944 został najlepszym fińskim asem i najskuteczniejszym asem spoza Niemiec w całym konflikcie: 94 potwierdzone zwycięstwa (w tym 34 na Brewsterach B-239 Buffalo i 58 na Messerschmittach Bf 109G). Odznaczony 2 razy Krzyżem Mannerheima (był wśród zaledwie 4 żołnierzy uhonorowanych nim 2 razy), przeżył bez szwanku (nigdy nie został trafiony przez wrogi myśliwiec w 437 lotach bojowych). Odszedł z sił powietrznych w 1947 roku i latał jako pilot zawodowy do 1956 roku. Zmarł w 1999 roku, w dniu swoich 85. urodzin. Jego brat również przeżył i stał się jednym z bohaterów Kollaa.
T02-019