, lat 71, jest regentem Królestwa Węgier od 1920 roku (tron królewski pozostaje oficjalnie nieobsadzony). W czasie I wojny światowej był admirałem marynarki austro-węgierskiej; od 19 lat stoi na czele konserwatywnego reżimu autorytarnego, sprzymierzonego z Włochami Mussoliniego, a od 1938 roku także z nazistowskimi Niemcami (odzyskanie południowej Słowacji, zamieszkanej przez Węgrów, na mocy pierwszego arbitrażu wiedeńskiego z listopada 1938 roku). Jego stosunek do Hitlera jest jednak złożony: Horthy jest antysemitą, lecz nie ludobójcą, antykomunistą, lecz przywiązanym do niepodległości Węgier.
Z Polską Węgry łączy tysiącletnia tradycja przyjaźni (małżeństwa królewskie, sojusze antyosmańskie i antyrosyjskie). Premier (geograf, konserwatysta i katolik) jest osobistym przyjacielem polskich przywódców. Po wybuchu wojny los polskich uchodźców, którzy napływają do kraju, staje się sprawą państwową, a Berlin naciska w niej z całą siłą.
Od 17 września 1939 roku (radziecka inwazja) do 30 listopada około 70 000 Polaków przekracza granicę węgierską przez przełęcze Karpat: 40 000 żołnierzy (oficerów, podoficerów i szeregowych) oraz 30 000 cywilów (uchodźców, kobiet, żydowskich dzieci). Niemcy żądają wydania ich Wehrmachtowi w imię sojuszu; Hitler dzwoni osobiście do Horthyego 23 września. Węgry, formalnie neutralne w konflikcie polskim, muszą rozstrzygnąć o losie żołnierzy, którzy znaleźli się na ich ziemi.
Horthy i Teleki oficjalnie internują polskich żołnierzy (neutralny status Węgier), ale potajemnie pozwalają im uciekać do Francji. Węgry oficjalnie internują polskich żołnierzy w 140 obozach (główne: Komárom, Sárvár, Nagykanizsa) – traktowanie ludzkie, życie niemal swobodne, dostęp do rodzin, żołd węgierskiego żołnierza. Równolegle organizacje konspiracyjne ułatwiają masową ucieczkę Polaków do Francji i Wielkiej Brytanii: fałszywe dokumenty dostarcza węgierskie Ministerstwo Obrony, specjalny pociąg wiezie ich na trasie Budapeszt–Belgrad–Zagrzeb–Rijeka, skąd statki pasażerskie płyną do Marsylii. 35 000 polskich żołnierzy dociera do Francji przez Węgry między wrześniem 1939 a czerwcem 1940 roku – utworzą oni polską armię we Francji (Sikorski, Sosabowski, Maczek). Polscy cywile osiedlają się w Budapeszcie, niektórzy zostają do końca wojny. Polską społeczność żydowską wśród uchodźców, około 8 000 osób, chroni Teleki. Komitet polsko-węgierski zorganizowany przez Telekiego z Marianem Romeyką (ambasadorem Polski w Budapeszcie) działa do marca 1941 roku. Teleki popełnia samobójstwo 3 kwietnia 1941 roku, gdy Berlin zmusza Węgry do udziału w inwazji na Jugosławię – gest protestu przeciw zdradzie przyjaźni jugosłowiańskiej i polskiej. Z następcą Telekiego, premierem Bárdossym, Horthy prowadzi politykę bardziej zbliżoną do linii Berlina. Węgry deportują swoich Żydów w 1944 roku (Eichmann); Horthy wstrzymuje deportacje w lipcu 1944 roku, lecz zostają one wznowione w październiku 1944 roku za rządów Szálasiego. Horthy zostaje internowany przez Amerykanów, uwolniony w 1948 roku, mieszka w Portugalii. Umiera w 1957 roku w Estoril. Przyjęcie Polaków w 1939 roku pozostaje jednym z najchlubniejszych czynów jego długich rządów, często przesłanianym przez ciemne strony węgierskiej polityki lat 1940–1944.
T01-076