Wiosną 1941 bitwa o Atlantyk trwa w najlepsze: U-Booty dziesiątkują konwoje, a Royal Navy najczęściej nie zna ich pozycji, bo nie potrafi odczytać niemieckiej łączności szyfrowanej maszynami Enigma. Złamanie tego szyfru jest obsesją kryptologów z Bletchley Park, którym dotkliwie brakuje autentycznego niemieckiego sprzętu, by tego dokonać.
9 maja 1941 konwój OB 318, na południe od Grenlandii, zostaje zaatakowany przez U-110 pod dowództwem Fritza-Juliusa Lempa – oficera, który zatopił liniowiec Athenia już pierwszego dnia wojny. Wykryty U-Boot zostaje zmuszony do wynurzenia bombami głębinowymi okrętów eskorty. Załoga opuszcza go, przekonana, że tonie. Okręt podwodny jednak pozostaje na wodzie.
Komandor porucznik , dowódca niszczyciela HMS Bulldog, musi zdecydować w ciągu kilku minut: staranować i zatopić wrogi okręt podwodny, co w walce z okrętami podwodnymi jest normalnym odruchem; albo powstrzymać się i wysłać grupę, która go zdobędzie – ryzykując eksplozję lub samozatopienie – by spróbować zawładnąć jego zawartością. Czasu jest mało: U-110 może w każdej chwili zatonąć albo zostać samozatopiony.
Dowódca wysyła grupę abordażową, by zabrała zawartość okrętu. Grupa pod dowództwem młodego podporucznika marynarki Davida Balme'a schodzi do wnętrza U-110 i wynosi wszystko, co da się zabrać – w tym nienaruszoną maszynę Enigma, jej bieżące ustawienia i tajne dokumenty, zwłaszcza krótkoterminowe tablice szyfrowe. Lemp, zdając sobie sprawę, że jego okręt nie tonie, i próbując wrócić, by go samozatopić, ginie na morzu. Zdobycz, utrzymywana w ścisłej tajemnicy (U-110 tonie następnego dnia na holu, co pozwala ukryć jego zdobycie), daje Bletchley Park cenną pomoc w odczytywaniu niemieckiej łączności morskiej. W połączeniu z innymi zdobyczami przyczynia się do regularnego odczytywania szyfru U-Bootów – decydującego i długo ukrywanego atutu w bitwie o Atlantyk.
T07-015