Niemiecki oficer intendentury dowodzi Dulagiem (Durchgangslager, obozem przejściowym) na okupowanej Ukrainie. Przez obóz przechodzą radzieccy jeńcy kierowani do Stalagów na tyłach. Oficer służy w wojnie na zagładę (Vernichtungskrieg), którą Niemcy prowadzą na Wschodzie od czerwca 1941 roku.
Jesienne okrążenia sprowadziły niespotykane dotąd masy ludzi: blisko 600 000 jeńców po kotle kijowskim i tyle samo po kotle pod Wiaźmą i Briańskiem. Niczego nie przewidziano, by ich wyżywić; intendentura, i tak już przeciążona zaopatrywaniem własnych wojsk, nie stworzyła dla nich żadnych zapasów.
Wytyczne z góry są jednoznaczne: racja pracującego jeńca nie może przekraczać 2 200 kalorii, a doktryna stawia jeńca radzieckiego na samym dole listy priorytetów. Wraz ze zbliżaniem się zimy brakuje żywności.
Dziesiątki tysięcy ludzi tłoczą się za drutem kolczastym. Oficer musi zdecydować, jak ich traktować: czerpać z nielicznych zapasów własnych żołnierzy, stosować co do joty normy minimalnych racji albo zwolnić miejscowych, by zmniejszyć liczbę ust do wykarmienia.
W przytłaczającej większości przypadków intendentura stosowała politykę minimalnych racji, w praktyce często zmniejszanych do 700 kalorii dziennie, a czasem do zera. Skutkiem była masowa śmiertelność. Według pionierskich prac Christiana Streita około 3,3 miliona z 5,7 miliona radzieckich jeńców wziętych do niewoli przez Niemców zginęło, co daje wskaźnik rzędu 57%, wobec 3,5% wśród jeńców brytyjskich i amerykańskich. Blisko 2 miliony zmarło już do lutego 1942 roku, głównie z głodu, zimna i chorób albo zostało rozstrzelanych. wpisał te zgony w logikę „Planu głodu”. Los radzieckich jeńców wojennych został uznany za jedną z wielkich zbrodni Wehrmachtu.
T09-067