Pewien oficer Wehrmachtu służy w 717 Dywizji Piechoty, rozmieszczonej jesienią 1941 roku w okupowanej Serbii. Podlega generałowi Franzowi Böhmemu, pełnomocnemu dowódcy wojskowemu w Serbii, który podporządkował cały łańcuch dowodzenia polityce terroru wyrażonej w liczbach.
Od lata serbskie powstanie uderza w odizolowane garnizony. Okupant, niezbyt liczny i owładnięty lękiem przed Freischärlerem („nieregularnym strzelcem”), odpowiada braniem zakładników. Rozkazem z 10 października 1941 roku Böhme nakazuje aresztowanie komunistów, „podejrzanych”, żydowskich mężczyzn i notabli według taryfy: 100 rozstrzelanych za każdego zabitego żołnierza niemieckiego, 50 za rannego.
Pod koniec września, w pobliżu Gornjego Milanovaca, wojsko straciło w zasadzce powstańców 10 zabitych i 26 rannych. Zastosowana do tych strat taryfa wyznacza kontyngent 2 300 zakładników, którego natychmiastowego wypełnienia żąda sztab. Tymczasem w mieście nie ma dość bojowników ani zidentyfikowanych komunistów, by go osiągnąć.
Oficer musi zdecydować, kogo zgarnąć i na czym poprzestać: zatrzymać tylko mężczyzn wskazanych jako komuniści lub podejrzani, nawet jeśli łączna liczba okaże się znacznie niższa od żądanej; zgarnąć bez rozróżnienia męską ludność, w tym robotników i licealistów, aż do wypełnienia kontyngentu; albo grać na zwłokę i prosić dowództwo o zmniejszenie skali odwetu w imię uspokojenia regionu.
Jednostki 717 Dywizji Piechoty i 724 pułku piechoty przeprowadziły masową łapankę bez żadnego rozróżnienia. 21 października 1941 roku w Kragujevacu rozstrzelały mężczyzn i nastolatków zgarniętych w mieście i w fabrykach, w tym około 144 licealistów wraz z nauczycielami. Historycy serbscy i niemieccy zgadzają się dziś co do blisko 2 800 zabitych (ówczesne raporty niemieckie mówiły o 2 300; zawyżone szacunki sięgały nawet 7 000). Kilka dni wcześniej w Kraljevie ta sama polityka pochłonęła około 2 000 ofiar (15–20 października). Za rządów Böhmego zamordowano od 20 000 do 30 000 cywilów w ciągu 2 miesięcy. W 1953 roku to miejsce stało się Parkiem Pamięci Šumarice. Böhme popełnił samobójstwo w 1947 roku, przed procesem; w procesie zakładników w Norymberdze (1948) generał został skazany na dożywotnie więzienie.
T09-066