Getto warszawskie zostaje zamknięte 16 listopada 1940 roku: mur o wysokości 3 metrów otacza około 400 000 Żydów na obszarze około 3,4 km², w najgęściej zaludnionej dzielnicy Europy. Za zaopatrzenie odpowiada niemiecka administracja, działająca za pośrednictwem Transferstelle, która kontroluje cały przepływ towarów między gettem a miastem. W kwietniu 1941 roku komisarzem cywilnym „dzielnicy żydowskiej” zostaje mianowany ; funkcję pełni do listopada 1942 roku.
Oficjalne racje przydzielane Żydom są urągająco niskie – rzędu 180–200 kalorii dziennie w 1941 roku, wobec około 700 dla Polaków nieżydowskiego pochodzenia i ponad 2 600 dla Niemców. To świadomie dopuszczony głód. Przeżycie wymaga obchodzenia systemu: przemyt na wielką skalę, prowadzony między innymi przez dzieci, tajne warsztaty i kuchnie ludowe organizacji samopomocowych, takich jak Aleynhilf, pozwalają z trudem dobić do 1 000–1 100 kalorii, za cenę wyniszczającego czarnego rynku. Rada Żydowska (Judenrat) pod przewodnictwem Adama Czerniakowa nie ma żadnej władzy nad ogólną wielkością dostaw: ustalają ją Niemcy; może jedynie dzielić niedostatek i błagać okupanta.
Latem 1941 roku głód i tyfus zabijają ponad 5 000 osób miesięcznie; w sumie ponad 100 000 osób umrze z głodu i chorób przed deportacjami do Treblinki. Pytanie do niemieckiej administracji, w której rękach są wszystkie dźwignie, brzmi: podnieść racje, by powstrzymać hekatombę, utrzymać poziom głodowy czy obniżyć je jeszcze bardziej.
Niemiecka administracja utrzymała żydowskie racje na poziomie głodowym (oficjalnie około 180 kalorii dziennie) i rygorystycznie egzekwowała zamknięcie getta. Ponieważ legalnie wydawana żywność była znacznie poniżej minimum niezbędnego do życia, przetrwanie zależało jedynie od przemytu i kuchni samopomocowych; głód i tyfus zabijały ponad 5 000 osób miesięcznie od lata 1941 roku, a łącznie ponad 100 000 mieszkańców przed deportacjami. Odpowiedzialność za zbrodnię głodu ponosił okupant, który ustalał dostawy, podczas gdy Judenrat Czerniakowa mógł jedynie dzielić niedostatek i bezskutecznie prosić o więcej żywności. nigdy nie stanął przed sądem: wszczęte w Dortmundzie śledztwo umorzono po jego śmierci w 1970 roku.
T07-054