Latem 1941 roku mordy na Żydach na froncie wschodnim przekraczają nowy próg. Dotąd skierowane głównie przeciw dorosłym mężczyznom, obejmują teraz, na rozkaz z góry, kobiety i dzieci: to przejście od „selektywnych” mordów do eksterminacji całych społeczności. SS-Obergruppenführer , wyższy dowódca SS i policji na południu ZSRR, jest jednym z głównych organizatorów tej eskalacji.
W Kamieńcu Podolskim na Ukrainie sytuację pogarsza napływ ludzi: Węgry, sojusznik Niemiec, wypędziły na tereny okupowane około 16 000 „bezpaństwowych” Żydów, którzy dołączyli do miejscowej ludności żydowskiej. Władze niemieckie, nie wiedząc, co zrobić z deportowanymi, widzą w tym „okazję”.
Jeckeln musi zdecydować o losie tych dziesiątek tysięcy ludzi: zorganizować ich internowanie i wykorzystanie jako siły roboczej; odesłać ich na Węgry, skąd przybyli; albo przystąpić do ich masowego wymordowania – metody, którą hierarchia SS już zaleca, by „rozwiązać” tę kwestię. Ten wybór uczyni z Kamieńca Podolskiego precedens.
Jeckeln przystępuje do ich masowego wymordowania. W dniach 26–28 sierpnia 1941 roku jego oddziały – , policja porządkowa, formacje pomocnicze – rozstrzeliwują około 23 600 Żydów, miejscowych i deportowanych z Węgier, mężczyzn, kobiety i dzieci, nad krawędziami dołów, metodą systematycznego układania ofiar warstwami. Jest to wówczas największy mord „Zagłady od kul” i decydujący próg: po raz pierwszy w takiej skali całe społeczności zostają unicestwione bez względu na wiek i płeć. Jeckeln udoskonali następnie te techniki (Babi Jar w Kijowie we wrześniu, około 33 000 ofiar; Rumbula pod Rygą w listopadzie). Kamieniec Podolski to moment, w którym „Zagłada od kul” staje się całkowitą eksterminacją – zapowiedzią, pod gołym niebem, ludobójstwa, które później zostanie zsystematyzowane w ośrodkach zagłady.
T08-025