Od czerwca 1941 roku litewska policja pomocnicza działa u boku jednostek mobilnych SS na okupowanej Litwie. Podoficer z Kowna był już wysyłany do Dziewiątego Fortu, dawnej carskiej fortyfikacji przekształconej w miejsce kaźni na obrzeżach miasta. Wie, co się tam dzieje.
28 października notatka służbowa nakazuje mu stawić się wraz z jednostką do wielkiej akcji następnego ranka. Odprawa z oficerem łącznikowym SS była jednoznaczna: kilka tysięcy Żydów z getta kowieńskiego zostanie przywiezionych do fortu. Jednostka pomocnicza zostanie rozmieszczona, by konwojować przywiezionych i uczestniczyć w operacji. To największa akcja zorganizowana dotąd w regionie.
Podoficer może się stawić i wykonać rozkazy, jak tego wymaga jego stopień; udać nagłą chorobę albo znaleźć osobisty powód nieobecności tego dnia; albo wprost odmówić wykonania rozkazu, godząc się na wynikające z tego konsekwencje dyscyplinarne.
Jednostka bierze udział. 29 października 1941 roku 9 200 Żydów z getta kowieńskiego – mężczyzn, kobiet i dzieci – zostaje zamordowanych w Dziewiątym Forcie. Operację odnotowuje raport Jägera, dokument sporządzony przez dowódcę Einsatzkommando 3, Karla Jägera: sumuje on od czerwca 1941 roku ponad 137 000 ofiar dla samego tylko jego oddziału na Litwie. Powojenne zeznania wskazują, że niektórzy członkowie policji pomocniczej udawali chorobę lub znajdowali pretekst, by być nieobecnymi, bez poważnych sankcji. Historyk Christopher Browning i inni wykazali, że w większości jednostek biorących udział w mordach istniał margines indywidualnego wycofania się, rzadko wykorzystywany.
T09-079