Jesienią 1941 roku armii amerykańskiej brakuje karabinów. Produkcja nowego, półautomatycznego M1 Garand rośnie zbyt wolno: Springfield Armory, jedyny państwowy producent, jest przeciążony i nie nadąża z tempem narzuconym przez mobilizację i Lend-Lease.
W Rock Island Arsenal nad Missisipi komplet oprzyrządowania do starego karabinu powtarzalnego M1903 Springfield leży w magazynie od 1919 roku. Sam arsenał nie produkuje już karabinów: przestawił się na artylerię, mechanizmy oporowo-powrotne, łoża armat i karabiny maszynowe Browning. To oprzyrządowanie oznacza natychmiast dostępne moce produkcyjne, ale dla broni uznawanej za przestarzałą.
Departament Uzbrojenia musi rozstrzygnąć: czy wskrzesić M1903 przy użyciu tego nieużywanego oprzyrządowania, czy czekać, aż produkcja Garanda nabierze tempa, czy też postawić wyłącznie na arsenały państwowe?
Departament Uzbrojenia zdecydował się uruchomić ponownie uśpione oprzyrządowanie M1903 z Rock Island, zamiast czekać na rozkręcenie produkcji Garanda. Po negocjacjach kontrakt powierzono prywatnemu producentowi, firmie Remington Arms: składowane od 1919 roku oprzyrządowanie przewieziono z Rock Island do fabryki Remingtona w Ilion (stan Nowy Jork), a produkcja M1903 ruszyła ponownie pod koniec 1941 roku (około numeru seryjnego 3 000 000). Dzięki tej decyzji armia otrzymała setki tysięcy dodatkowych karabinów, podczas gdy Springfield Armory skupiał się na Garandzie; karabin M1903, a następnie jego uproszczoną wersję M1903A3, produkowano do 1944 roku.
T09-001