dowodzi w Chołmie (Cholm), niewielkim mieście na północnym odcinku frontu wschodniego, garnizonem zebranym naprędce z różnych elementów i liczącym około 5 500 ludzi: oddziałów jego 281 Dywizji Ochronnej, piechurów, policjantów, marynarzy i różnego innego personelu. Zimowa kontrofensywa Armii Czerwonej, rozpoczęta po niemieckiej porażce pod Moskwą, rozerwała front i odcięła jego oddział dziesiątki kilometrów od własnych linii.
Od kilku dni okrążenie jest zamknięte. Na bronionym obszarze Scherer nie ma żadnego lądowiska: żaden samolot nie będzie mógł wylądować, by ewakuować rannych lub dowieźć posiłki. Zaopatrzenie będzie musiało nadejść z nieba, zrzutami na spadochronach, a potem szybowcami Go 242 i DFS 230, które będą musiały lądować awaryjnie na ulicach, pod ogniem, za cenę ciężkich strat w maszynach i załogach. Amunicji, żywności i leków jest coraz mniej, a radzieccy żołnierze napierają na pozycje garnizonu ze wszystkich stron.
Scherer musi zdecydować szybko: wyrwać się na zachód, by spróbować dotrzeć do niemieckich linii, zanim kocioł zostanie zmiażdżony; trwać na pozycji za wszelką cenę, stawiając wszystko na improwizowany most powietrzny; albo skupić nieliczne rezerwy na lokalnym kontrataku, który ma rozluźnić uścisk.
Scherer postanawia trwać na miejscu i przekształca Chołm w najeżony bronią punkt oporu, którego nie potrafi zdławić. Bez lądowiska garnizon żyje przez około 105 dni wyłącznie dzięki mostowi powietrznemu: zrzuty na spadochronach, potem szybowce Go 242 i DFS 230 lądujące na ulicach pod ostrzałem, za cenę bardzo ciężkich strat w maszynach, załogach i dowożonych żołnierzach. Kocioł, poddawany powtarzanym szturmom i nieustannemu ostrzałowi, wytrzymuje do odblokowania drogą lądową na początku maja 1942 roku. Z około 5 500 obrońców kilka tysięcy ginie lub zostaje rannych. Propaganda wynosi ten wyczyn do rangi symbolu wytrwałości: specjalne odznaczenie, tarcza chołmska (Cholmschild), zostaje ustanowione w lipcu 1942 roku na wniosek Scherera, by nagrodzić ocalałych z garnizonu.
T10-083