Zniszczenie floty amerykańskiej w Pearl Harbor blisko 8 tygodni wcześniej zepchnęło US Navy do defensywy. Franklin Roosevelt żąda widocznej riposty: uderzyć w samą Japonię – nie z powodów militarnie rozstrzygających, lecz by dodać otuchy krajowi w szoku i podważyć przekonanie Japończyków, że ich archipelag jest nietykalny. W tym kontekście komandor , oficer sztabu Kinga, przedstawia zdumiewającą propozycję: średnie bombowce wojsk lądowych mogłyby startować z pokładu lotniskowca, czego żaden samolot tej wielkości nigdy nie dokonał. Plan wymaga jednak poważnego ustępstwa – maszyny te są zbyt duże, by lądować z powrotem na pokładzie. Załogi poleciałyby nad , zrzuciłyby bomby, a następnie musiałyby dotrzeć na lotniska w Chinach kontynentalnych z niemal pustymi zbiornikami.
King ocenia to równanie w całej jego brutalności. Zatwierdzić śmiały rajd to narazić co najmniej 1 lotniskowiec – zasób odtąd niezastąpiony – w odległości mniejszej niż 1 000 kilometrów od wybrzeży Japonii, a 16 samolotów skazać na to, że nigdy nie wrócą na pokład. Wybór klasycznych rajdów lotniskowców przeciwko peryferyjnym wyspom przyniósłby sukcesy mniejsze, ale pewniejsze. Rezygnacja z wszelkiej operacji ofensywnej wyeliminowałaby ryzyko, lecz pozostawiłaby Roosevelta bez politycznego pokazu, którego się domaga.
King wie, że żadna opcja nie jest bez ceny: lotniskowca utraconego w 1942 roku nie da się zastąpić przez wiele miesięcy, ale oddanie całej inicjatywy niesie własne niebezpieczeństwa. Musi rozstrzygnąć.
King i generał zatwierdzają plan, a przeszkolenie załóg powierzają podpułkownikowi Jamesowi Doolittle'owi. 18 kwietnia 1942 roku 16 startuje z i bombarduje . Straty materialne są znikome, lecz wstrząs jest głęboki: upokorzone cesarskie naczelne dowództwo uznaje za niezbędne rozszerzenie swojego perymetru obronnego i zatwierdza operację przeciw Midway – otwierając drogę do morskiego przełomu na Pacyfiku.
T10-051