Kapitan tankowca amerykańskiej floty handlowej ładuje swój ładunek w porcie nad Zatoką Meksykańską, by dowieźć go do rafinerii i portów północnego wschodu. Jego trasa wiedzie przy wybrzeżu Karoliny Północnej, obok przylądka Hatteras, w przesmyku, gdzie prądy spychają statki ku brzegowi, a dno gwałtownie się podnosi. Od tygodni wśród załóg krąży pogłoska: tam, na północy, statki znikają.
Od stycznia 1942 roku niemieckie okręty podwodne w ramach operacji działają niemal bez przeszkód wzdłuż wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Marynarka amerykańska nie zorganizowała ani konwojów, ani systematycznej eskorty dla ruchu przybrzeżnego, a miasta na wybrzeżu nocą nadal są oświetlone: ich światła rysują na tle nieba sylwetki statków, dając U-Bootom doskonałe cele. Tankowce, powolne i wypełnione paliwem, należą do najbardziej poszukiwanych ofiar, a stał się jednym z najbardziej zabójczych miejsc na całym wybrzeżu.
Kapitan musi wybrać trasę: wyjść samotnie w nocy i liczyć na szybkość, by przebyć niebezpieczną strefę przed świtem; płynąć możliwie blisko brzegu mimo mielizn, by zmniejszyć kąt ataku okrętów podwodnych; albo pozostać przy nabrzeżu i czekać na uruchomienie systemu konwojów z eskortą.
Z braku konwojów i eskorty, pod naciskiem armatorów i wojennego tempa dostaw, ogromna większość tankowców nadal wypływa samotnie wzdłuż wschodniego wybrzeża na początku 1942 roku. Zaciemnienie nie obowiązuje miast nadmorskich jeszcze przez kilka tygodni, więc statki wciąż rysują się na tle świateł. Skutkiem jest rzeź: między styczniem a czerwcem 1942 roku U-Booty zatapiają w strefie amerykańskiej setki statków – około 455 jednostek, wśród nich mnóstwo niezastąpionych tankowców, a w samych tylko miesiącach maju i czerwcu straty sięgają blisko miliona ton. Dopiero „bucket brigade” z kwietnia, a następnie wprowadzenie od maja 1942 roku połączonego systemu konwojów przybrzeżnych sprawia, że straty gwałtownie spadają, a wschodnie wybrzeże przestaje być otwartym terenem łowieckim.
T10-096