przez lata studiował japońską walkę powietrzną, zanim jeszcze wojna wybuchła w Europie. Kiedy obejmuje dowództwo – 100 amerykańskich pilotów zakontraktowanych w służbie nacjonalistycznych Chin, wyposażonych w wytrzymałe, lecz mało zwrotne Tomahawk – wie, że jego ludzie nie przetrwają długo, jeśli będą próbowali wdawać się w walkę kołową z japońskim myśliwcem Ki-43 czy . Te japońskie maszyny, lekkie i zwrotne, dominują w walce kołowej; natomiast wytrzymuje trafienia, szybko nurkuje i w locie nurkowym osiąga prędkości, którym przeciwnik nie może dorównać.
20 grudnia 1941 roku 10 japońskich bombowców wlatuje w szyku nad w kierunku . To pierwsze rzeczywiste starcie Latających Tygrysów od rozmieszczenia w Birmie i Chinach. Chennault musi rozstrzygnąć o doktrynie, zanim jego eskadry wystartują.
Może zarządzić system par stosujących boom-and-zoom – nurkowanie z wysokości, krótka seria, ucieczka z pełną prędkością, zanim przeciwnik odpowie ogniem – i formalnie zakazać walki kołowej; może przeciwnie, pozwolić każdemu pilotowi przyjąć klasyczny dogfight, by za wszelką cenę osłaniać każdy cel naziemny; albo może wstrzymać swoje samoloty, zezwalać tylko na punktowe rajdy i oszczędzać samoloty zbyt cenne, by marnować je w niekorzystnych warunkach. Ta decyzja rozstrzygnie, czy AVG stanie się wiarygodnym narzędziem ofensywnym, czy symboliczną siłą skazaną na wyniszczenie.
Chennault narzuca Latającym Tygrysom taktykę boom-and-zoom. 20 grudnia zostają zestrzelone 4 japońskie bombowce z 10, bez strat amerykańskich. W ciągu następnych 7 miesięcy walk AVG zgłasza zniszczenie blisko 300 samolotów wroga przy około 20 straconych w walce – wskaźnik wyjątkowy. stają się rzadkim symbolem alianckiego zwycięstwa w miesiącach klęsk, a ich taktyka wpływa na amerykańską doktrynę myśliwską do końca wojny.
T10-043