Na początku kwietnia 1941 w Iraku dochodzi do przewrotu: władzę obejmują i nacjonalistyczni oficerowie „Złotego Kwadratu”, wrogo nastawieni do obecności brytyjskiej i skłonni do zbliżenia z Osią. Stawka jest ogromna: Irak i jego ropa oraz lądowa droga do Indii. Berlin, pochłonięty Bałkanami i przygotowaniami do operacji Barbarossa, obiecuje pomoc lotniczą przez Syrię Vichy.
Brytyjczycy utrzymują na mocy traktatu wielką bazę lotniczą Habbaniya na zachód od Bagdadu – ale jest to przede wszystkim szkoła pilotów, wyposażona w przestarzałe samoloty i otoczona zwykłym ogrodzeniem z siatki, za którym zamkniętych jest około 2 200 wojskowych i 9 000 cywilów. 30 kwietnia armia iracka zajmuje płaskowyż górujący nad bazą i żąda od Brytyjczyków zaprzestania wszelkich lotów.
Dowódca bazy, wicemarszałek lotnictwa , musi wybrać: poddać się irackiemu ultimatum i uziemić samoloty, licząc na dyplomatyczne rozwiązanie; spróbować wypadu lądowego, by przerwać okrążenie; albo uderzyć pierwszy, prewencyjnym atakiem lotniczym na wojska irackie zgromadzone na płaskowyżu, ryzykując otwarte wywołanie wojny.
Smart postanawia uderzyć pierwszy prewencyjnym atakiem lotniczym. O świcie 2 maja 1941 samoloty szkolne z Habbaniya, pilotowane przez instruktorów i uczniów, bombardują irackie pozycje na płaskowyżu; wybucha wojna brytyjsko-iracka. Mimo przestarzałego sprzętu Brytyjczycy zadają ciężkie straty kolumnom irackim, zaskoczonym na odkrytym terenie, i przełamują oblężenie; posiłki z Palestyny (kolumna „Habforce”) kończą kampanię. Raszid Ali ucieka pod koniec maja, probrytyjski regent zostaje przywrócony do władzy, a skromna niemiecka pomoc lotnicza przybywa za późno i w zbyt małych siłach. Zwycięstwo zabezpiecza iracką ropę i brytyjskie tyły na Bliskim Wschodzie, a wkrótce przyspieszy interwencję aliantów przeciw Syrii Vichy, bazie tranzytowej Osi.
T07-014