Nasz pilot ma około 20 lat. Świeżo po szkole pilotażu, ma czasem mniej niż 20 godzin nalotu na Spitfire'ach, zanim weźmie udział w pierwszym prawdziwym starciu. W sierpniu 1940 roku Fighter Command zyskuje zaledwie około 50 pilotów tygodniowo, a młodzi rekruci trafiają do dywizjonów wyczerpanych tygodniami walk nad kanałem La Manche.
Wytyczne taktyczne są jasne: gdy kilka dywizjonów zostaje naprowadzonych na formację wroga, szybsze Spitfire'y podejmują walkę z eskortującymi myśliwcami Me 109, a Hurricane'y atakują bombowce. Absolutnym priorytetem jest rozbicie bombowców, zanim „parasol” Me 109 spadnie na napastników.
Oto jego pierwsze przechwycenie. Pędzi ku masie niemieckich bombowców. W kilka sekund niebo wypełnia się maszynami, które nurkują i skręcają. Kusi, by utkwić wzrok w celu i naciskać spust za wszelką cenę – ale gdy oko jest wlepione w zdobycz, nie widzi się już tego, co z tyłu. Nagle smugacze trzaskają wokół osłony kabiny. Pędzić dalej, wykonać gwałtowny unik, by przeżyć, czy zastygnąć o sekundę za długo?
Piloci, którzy przeżyli, szybko wykonywali gwałtowny unik. Weterani wbijali to do głowy – ten, kto pod ogniem po raz pierwszy zastygał w bezruchu, był „skończony”. A obsesja celu dawała wrogiemu myśliwcowi okazję, by niepostrzeżenie wślizgnąć się za plecy. Statystyki bitwy o Anglię były bezlitosne dla nowicjuszy: wysoki odsetek strat brytyjskich myśliwców dotykał pilotów podczas ich pierwszych lotów bojowych, zestrzelonych, zanim nauczyli się pilnować własnego tyłu. Po trafieniu bezpośrednim niebezpieczeństwem stawał się ogień: płonący olej zalewał przednią szybę, a gorąco mogło zablokować osłonę kabiny; trzeba było wtedy otworzyć kabinę, odpiąć pasy, przewrócić samolot na plecy, by wypaść w pustkę, a potem pociągnąć uchwyt spadochronu. Rotacja dywizjonów narzucona przez Dowdinga miała właśnie dać tym ludziom okresy odpoczynku, których Luftwaffe odmawiała swoim pilotom.
T04-063