jest pastorem Kościoła Reformowanego w , miasteczku położonym na płaskowyżu Vivarais-Lignon w Górnej Loarze. Ludność, w większości protestancka, wywodzi się od hugenotów prześladowanych za czasów Ancien Régime’u i pamięta o schronieniach, jakich niegdyś udzielano jej przodkom. Od rozejmu strefa południowa podlega reżimowi , który uchwalił własne przepisy antyżydowskie i współpracuje przy środkach, jakich domaga się okupant.
Zimą 1942 roku na płaskowyż napływają uchodźcy: żydowskie rodziny uciekające przed łapankami, cudzoziemcy internowani lub zagrożeni internowaniem, dzieci oddzielone od rodziców. Szukają dachu nad głową, fałszywych dokumentów, szkoły, czasem przejścia do pobliskiej Szwajcarii. Udzielanie im schronienia oznacza jawne łamanie prawa: żandarmeria przeprowadza spisy, żąda list, organizuje kontrole, a władze oczekują od pastora, że będzie głosił posłuszeństwo i zgłaszał cudzoziemców przebywających w jego parafii.
Trocmé musi zdecydować, jak postąpić wobec tych, którzy przybywają: otworzyć domy, gospodarstwa i pensjonaty płaskowyżu, by ukrywać uchodźców, ryzykując aresztowanie; podporządkować się żądaniom , spisując cudzoziemców i wydając ich tak, jak chce administracja; albo zorganizować dyskretne kanały przerzutu, by przeprowadzać ściganych do szwajcarskiej granicy.
i sąsiednie gminy płaskowyżu Vivarais-Lignon stały się jednym z wielkich schronień Francji: w czasie okupacji ich mieszkańcy ukrywali i chronili kilka tysięcy uchodźców, w tym wiele żydowskich dzieci, w gospodarstwach, pensjonatach i rodzinach, dostarczając fałszywych dokumentów i żywności, a wielu z nich doprowadzając aż do Szwajcarii. , jego żona Magda i pastor Édouard Theis kierowali tym zbiorowym ratowaniem wbrew prawom ; Trocmé został aresztowany, a potem musiał zejść do podziemia. Jad Waszem uznał za „Sprawiedliwego wśród Narodów Świata”, a całą społeczność Le Chambon wyróżnił za ocalenie Żydów skazanych na deportację i śmierć.
T10-067