Linia Maginota, potężny system umocnień na wschodniej granicy, została w dużej mierze ominięta przez natarcie wiodące przez Belgię i Ardeny. Jej silne załogi, nienaruszone i dobrze uzbrojone, znajdują się w połowie czerwca 1940 w absurdalnym położeniu: niepokonane na miejscu, lecz oskrzydlone wskutek załamania całego frontu na tyłach.
Dowództwo fortów staje przed okrutnym dylematem. Może utrzymać obiekty, niemal nie do zdobycia od frontu, z poczucia obowiązku i by wiązać siły nieprzyjaciela – ale pozostając okrążone i odcięte od wszystkiego. Może wyprowadzić załogi, by uchronić je przed niewolą i poprowadzić na południe do walki w polu. Albo poddać się, gdy rozejm stanie się faktem, a wszelki opór – daremny.
Ironia jest gorzka: Linia Maginota spełniła swoją rolę (skierowała natarcie gdzie indziej), ale nie mogła zapobiec klęsce, która nadeszła tam, gdzie jej umocnienia nie sięgały. Co zrobić z niepokonanymi twierdzami w pokonanym kraju? W grę wchodzi los dziesiątek tysięcy ludzi i symbol doktryny obronnej.
Załogi w większości trwają w swych niemal niezdobytych obiektach do końca, mimo okrążenia: większość wielkich obiektów Linii Maginota pozostaje niepokonana w walce i odpiera nieliczne bezpośrednie szturmy niemieckie (jak w forcie Schoenenbourg, intensywnie bombardowanym, lecz nigdy niezdobytym). Kilka niemieckich prób przełamania linii w czerwcu kończy się niepowodzeniem. Ale rozejm z 22 czerwca odbiera oporowi sens: na rozkaz francuskiego dowództwa nienaruszone forty kapitulują między końcem czerwca a początkiem lipca, a ich załogi idą do niewoli z wściekłością w sercu, bo nie zostały pokonane na miejscu. Los Linii Maginota symbolizuje dramat 1940 roku: mur skuteczny, lecz ominięty, i żołnierze niepokonani w wojnie przegranej gdzie indziej.
T03-162