Po przełamaniu frontu nad Sommą i Aisne Niemcy maszerują na Paryż. Stolica, symbol narodu, liczy miliony mieszkańców i bezcenne dziedzictwo. Rząd, który opuścił miasto i przeniósł się do Tours, a potem do Bordeaux, oraz gubernator wojskowy muszą zdecydować o jego losie.
Obrona Paryża ulica po ulicy, której domagają się niektórzy, zamieniłaby miasto w morze ruin i pochłonęła niezliczone ofiary wśród ludności cywilnej, nie zmieniając biegu wojny. Ogłoszenie go „miastem otwartym” oznacza oddanie go bez walki, by oszczędzić mieszkańców i zabytki, ale też wydanie stolicy wrogowi i cios w morale narodu.
Władze mogą ogłosić Paryż miastem otwartym, by uniknąć jego zniszczenia. Mogą zorganizować obronę symboliczną lub prawdziwą, za cenę krwi i kamieni. Mogą też spróbować masowej ewakuacji, zanim nadejdą Niemcy. Miliony paryżan i mieszkańców północy Francji wyruszyły już na drogi w czasie exodusu. Ta decyzja przesądza o przyszłości miasta i o symbolu, jaki ono stanowi.
Władze ogłosiły Paryż miastem otwartym, bez obrony, a wojska niemieckie wkroczyły do niego bez walki 14 czerwca 1940 roku. Miasto uniknęło zniszczeń, ale widok niemieckich żołnierzy defilujących po Polach Elizejskich i swastyki na Łuku Triumfalnym był wielkim szokiem dla całego narodu. Miliony paryżan uciekły już wcześniej w exodusie. Upadek Paryża przyspieszył kryzys polityczny: 3 dni później Pétain poprosił o rozejm. Decyzja oszczędziła stolicę, lecz symbolicznie przypieczętowała klęskę 1940 roku.
T04-101