Po Dunkierce Churchill zażądał utworzenia oddziałów szturmowych zdolnych uderzać na wybrzeża okupowanej Europy: . Na początku 1941 roku te nowe jednostki nie przeprowadziły jeszcze żadnej większej operacji i szukają okazji, by się wykazać. Wybrano cel na dalekiej północy: wyspy Lofoty u wybrzeży okupowanej Norwegii, gdzie zakłady przetwarzają olej rybny na glicerynę, przydatną dla niemieckiego przemysłu wojennego.
Operacja Claymore skupia niewiele ponad 500 ludzi z i Wolnych Norwegów, przewożonych przez Royal Navy. Oficjalnym celem jest zniszczenie instalacji, zatopienie statków i wzięcie jeńców. Archipelag jest słabo broniony, ale nikt nie wie z góry, co kryje flotylla niemieckich okrętów stojących na kotwicy.
Dowództwo sił musi określić rozmach rajdu: ograniczyć się do zaplanowanego niszczenia celów gospodarczych i szybko się wycofać, zanim Niemcy zareagują; posunąć się śmielej, przejmując każdy wrażliwy sprzęt, jaki zostanie wypatrzony; albo przedłużyć okupację wysp, ryzykując niemiecki kontratak z powietrza.
Siły wykorzystują okazję: 4 marca 1941 roku, niszcząc zakłady zgodnie z planem, przejmują wrażliwy sprzęt wypatrzony w porcie. Wśród okrętów na kotwicy stoi uzbrojony trawler wiozący sprzęt szyfrowy, Krebs: oddział zdobywa na nim wirniki szyfrujące Enigmy i dokumenty, które pomogą Bletchley Park złamać niemiecki szyfr morski. Siły zatapiają ponadto około 10 statków (około 18 000 ton), biorą ponad 200 niemieckich jeńców i zabierają norweskich ochotników – niemal bez strat – po czym jeszcze tego samego dnia ponownie się zaokrętowują. Pierwszy wielki rajd jest pełnym sukcesem, który potwierdza słuszność koncepcji i zasila propagandę. Otwiera serię operacji (Vågsøy, Saint-Nazaire, Dieppe) i przyczynia się do związania w Norwegii sił niemieckich, które Hitler, opętany wizją alianckiego desantu, będzie stale wzmacniał.
T07-002