Gdy tylko wybucha inwazja, aliancki „plan Dyle” (manewr Dyle–Breda) wchodzi w życie: najlepsze armie francuskie i brytyjski korpus ekspedycyjny wkraczają do Belgii, by utrzymać linię obrony wysuniętą przed granicę francuską. Belgijską pozycją odwrotową jest linia KW (Koningshooikt–Wavre), zamykająca centralną lukę.
Od wyboru linii oporu zależy całe ugrupowanie. Im dalej na wschód (w stronę Kanału Alberta i Mozy) wysuną się wojska, tym więcej belgijskiego terytorium osłonią, ale tym bardziej się odsłonią, z dala od swoich baz. Im bardziej cofną się na zachód, tym krótszy będzie front, ale tym więcej terenu trzeba będzie oddać.
Dowództwo musi określić główny wysiłek. Może utrzymać linię KW–Dyle jako pozycję główną, kierując tam gros sił. Może posunąć się dalej, ku Kanałowi Alberta, by bronić się bardziej na wschodzie. Może też pozostać z tyłu, na Skaldzie, bliżej Francji, poświęcając serce Belgii. Cały problem w tym, że ten ruch naprzód, do Belgii, jest dokładnie tym, co plan Mansteina ma sprowokować, by uderzyć gdzie indziej, w Ardenach.
Dowództwo alianckie utrzymało linię KW–Dyle jako pozycję główną: zgodnie z planem Dyle Gamelina najlepsze armie francusko-brytyjskie pospiesznie ruszyły na tę linię, a dotarła nawet do Holandii (wariant Breda). Na tym polegała właśnie pułapka planu Mansteina: gdy elita aliancka angażowała się na północy, masa niemieckich czołgów przebiła się daleko na południu, w słabo bronionych Ardenach. Wkroczenie do Belgii, logiczne z wojskowego punktu widzenia wobec znanych planów, wpędziło najlepsze siły alianckie w matnię. „Plan Dyle” stał się ilustracją tego, jak przeciwnik obrócił przeciwko aliantom ich własną strategię.
T03-096