, 61 lat, premier Francji od 21 marca 1940 roku, 26 maja 1940 roku leci do Londynu na spotkanie z Winstonem Churchillem. Francja chwieje się w posadach: po przełomie pod Sedanem (13 maja), dotarciu Niemców nad kanał La Manche pod Abbeville (20 maja), odwołaniu Gamelina (19 maja) i okrążeniu francuskiej 1 Armii wraz z BEF w kotle we Flandrii kraj jest militarnie na kolanach.
, wicepremier mianowany przez Reynauda 18 maja, by pozyskać prawicę wojskową, mówi już publicznie o rozejmie. , nowy głównodowodzący, uważa klęskę wojskową za nieuniknioną i już 25 maja na posiedzeniu rządu zaleca rozejm. Reynaud chce kontynuować walkę, ale wie, że politycznie nie utrzyma się sam przeciwko Pétainowi i Weygandowi.
Reynaud wiezie do Londynu niepokojące przesłanie polityczne: Francja może nie być w stanie dalej walczyć w pojedynkę, jeśli Mussolini przystąpi do wojny. Kwestia włoskiej mediacji, z którą występuje Bastianini, a którą rozważa Halifax, jest w Londynie otwarcie dyskutowana od 24 godzin.
W Admiralty House odbywa się lunch z udziałem Churchilla, Halifaxa i Chamberlaina. Reynaud przedstawia trudności Francji. Niewypowiedziane pytanie brzmi: czy i jak mocno należy nakłaniać Londyn do zbadania tej możliwości?
Reynaud wspomina o mediacji przed Churchillem i Halifaxem, ale nie domaga się natychmiastowej decyzji i niczego nie rozstrzyga: pozostaje niejednoznaczny i zostawia decyzję stronie brytyjskiej. Sam nadal jest przeciwny jakiejkolwiek mediacji. Halifax widzi w tym poparcie dla swojej linii, Churchill – oznakę francuskiej paniki. Reynaud wraca do Paryża po południu. Ta niejednoznaczność podsyca kryzys w gabinecie wojennym przez 48 godzin (26–28 maja). Skutek: Churchill nie może pozwolić, by Halifax zdominował rząd – dlatego 28 maja zwołuje 25 ministrów, by rozstrzygnąć sprawę publicznie. Reynaud wraca do Paryża przekonany, że Londyn nie będzie układać się z Niemcami. Nadal stoi na czele rządu do 16 czerwca 1940 roku, po czym ustępuje wobec sprzeciwu Pétaina i Weyganda, którzy chcą rozejmu. We wrześniu 1940 roku zostaje aresztowany przez Vichy, a następnie deportowany do Sachsenhausen, gdzie spędza lata 1942–1945. Uwolniony w 1945 roku, wraca do polityki za IV Republiki i umiera w 1966 roku. Jego wizyta z 26 maja 1940 roku pozostaje jednym z mało widocznych punktów zwrotnych wojny – bez jego niejednoznaczności Halifax prawdopodobnie szybciej straciłby zaufanie Chamberlaina.
T03-028