Pułkownik już w maju 1941 roku zgromadził wokół siebie na płaskowyżu Ravna Gora żołnierzy jugosłowiańskiej armii królewskiej, którzy pozostali wierni królowi i rządowi na uchodźstwie. Jego ludzie, czetnicy (Četnici, „bojownicy nieregularni”), uważają się za tajną armię regularną okupowanej Jugosławii, a on sam rozumuje jak ostrożny oficer: oszczędzać kadry, czekać na zachodnie lądowanie, nie prowokować okupanta, zanim nie zaistnieją warunki decydującego powstania.
Niemiecki terror zdaje się przyznawać mu rację. W Kraljevie i Kragujevacu Wehrmacht właśnie rozstrzelał 100 zakładników za każdego zabitego żołnierza, a przelana krew utwierdza go w przekonaniu, że przedwczesne powstanie byłoby katastrofą.
Po drugiej stronie komunistyczni partyzanci Josipa Broza Tity prowadzą ofensywną wojnę partyzancką i kontrolują „Republikę Užicką”. Obaj przywódcy spotkali się już w Struganiku 19 września, lecz nie doszli do porozumienia. 27 października 1941 roku, w Brajići, Tito ponownie nalega i proponuje połączenie sił do powstania powszechnego.
Mihailović rozważa wówczas 3 drogi, które dzieli wszystko: wtopić swoje oddziały w oddziały partyzantów i podjąć otwartą walkę; odmówić połączenia i oszczędzać siły, zachowując postawę wyczekującą; albo najpierw zwrócić broń przeciwko partyzantom, by zapewnić sobie wyłączną kontrolę nad serbskim ruchem oporu.
W Brajići Mihailović odrzucił połączenie i powstanie powszechne, uzgadniając z Titą jedynie kwestie drugorzędne. Próba współpracy się nie powiodła. Już 1 listopada 1941 roku czetnicy zaatakowali sztab partyzancki w Užicach, ale zostali odparci: zaczęła się jugosłowiańska wojna domowa, toczona równolegle z walką z okupantem. Oba ruchy zwalczały się do 1945 roku. Obawa przed odwetem i wyczekująca strategia Mihailovicia, w połączeniu z dowodami na lokalne układy czetników z okupantem, skłoniły aliantów do przeniesienia poparcia na Titę: misja Fitzroya Macleana (wrzesień 1943) i konferencja w Teheranie (grudzień 1943) potwierdziły pozycję partyzantów jako uznanej siły. Mihailović został osądzony i stracony w 1946 roku.
T09-069