20 października 1941 roku w Nantes podpułkownik Karl Hotz, komendant wojskowy (Feldkommandant) Nantes, zostaje zastrzelony przez 2 komunistycznych bojowników. Władze niemieckie ogłaszają natychmiastowe rozstrzelanie 50 zakładników, a kolejnych 50, jeśli sprawcy nie zostaną wydani przed północą 23 października. Na liście znajdują się członkowie ruchu oporu i więźniowie polityczni, przetrzymywani od miesięcy.
Z Londynu generał de Gaulle nadaje 23 października apel radiowy: uznaje odwagę patriotów, ale wyraźnie prosi ich o zaprzestanie indywidualnych zabójstw Niemców. Takie czyny – mówi – wywołują represje, w których giną Francuzi, a wróg nie słabnie; godzina powstania nadejdzie, ale na skoordynowany sygnał. Komunistyczny działacz odbiera ten komunikat. Od 22 czerwca ma też instrukcje z Moskwy: prowadzić walkę zbrojną bez zwłoki, by odciążyć Armię Czerwoną.
Działacz może czasowo zawiesić indywidualne akcje zbrojne w odpowiedzi na apel de Gaulle'a, czekając na koordynację; kontynuować zamachy zgodnie z dyrektywami Partii Komunistycznej, bez względu na apele gaullistów; albo zaproponować wewnętrzny kompromis: prowadzić dalej sabotaże i akcje wojskowe, unikając zamachów na pojedyncze osoby, które pociągają za sobą represje wobec ludności cywilnej.
Kierownictwo PCF utrzymuje politykę zamachów. Między październikiem 1941 a styczniem 1942 roku komunistyczne grupy zbrojne, wkrótce zjednoczone we Francs-Tireurs et Partisans (FTP), mnożą akcje wymierzone w linie kolejowe, składy i niemieckich oficerów. W przeddzień apelu, 22 października, rozstrzelano 48 zakładników: 27 w Châteaubriant, w tym 17-letniego Guya Môqueta, 16 w Nantes i 5 na Mont-Valérien pod Paryżem. Napięcie między gaullistami a komunistami co do metod oporu trwa do 1943 roku. De Gaulle dowodzi, że straty wśród ludności cywilnej dyskredytują ruch oporu w oczach zwykłych Francuzów; PCF odpowiada, że bezczynność równa się kapitulacji. Oba nurty schodzą się w Narodowej Radzie Ruchu Oporu (Conseil national de la Résistance) w 1943 roku, ale niezgoda z jesieni 1941 roku ilustruje głęboki podział strategiczny.
T09-078