Tancrémont, ostatni wciąż broniący się fort Umocnionej Pozycji Liège, od 10 maja odpiera niemieckie szturmy. Jego załoga widziała, jak Eben-Emael padł w kilka godzin, a potem Aubin-Neufchâteau i Battice po mniej więcej 12 dniach. Fort jednak wciąż się trzyma, a jego zasadnicze elementy pozostają nienaruszone.
28 maja 1940 roku sytuację odmienia wiadomość: król skapitulował, armia belgijska składa broń. Wróg przybywa z żądaniem poddania Tancrémontu, powołując się na kapitulację generalną.
Major Devos staje przed żołnierskim dylematem sumienia. Może poddać się natychmiast, skoro suweren skapitulował, a jakikolwiek opór wydaje się teraz bezcelowy. Albo odmówić ustąpienia na samo słowo wroga i zażądać pisemnego, uwierzytelnionego rozkazu belgijskiego dowództwa, zanim opuści flagę – ryzykując niepotrzebne przedłużenie oblężenia. W tej niepewności zarówno oddanie nietkniętego fortu przeciwnikowi, jak i dalsza obrona to decyzja o wielkiej wadze dla honoru i dyscypliny.
Devos odmówił poddania się bez pisemnego, uwierzytelnionego rozkazu belgijskiego dowództwa: nie zaufał samemu niemieckiemu żądaniu i uzyskał pisemne potwierdzenie rozkazu generalnej kapitulacji, podpisane przez właściwą władzę, zanim oddał fort. Tancrémont złożył broń dopiero 29 maja 1940, dzień po kapitulacji Belgii – po 19 dniach oporu, co czyni go jednym z ostatnich punktów armii belgijskiej, które zaprzestały walki. Troska Devosa o regularny rozkaz ilustruje przywiązanie do wojskowej legalności nawet w klęsce, a także niejednoznaczność kapitulacji ogłoszonej przez samego króla.
T03-154