Na tyłach dziwna wojna tworzy osobliwy klimat: kraj jest w stanie wojny, miliony mężczyzn zostały zmobilizowane, a mimo to „nic się nie dzieje”. Kina i teatry znów działają, życie wraca niemal do normy, tymczasem głuchy niepokój czekania i nieobecność zmobilizowanych ciążą na rodzinach.
Dla ciebie, cywila na tyłach, właściwa postawa nie jest oczywista. Możesz włączyć się w wysiłek wojenny (praca w zbrojeniówce, obrona bierna, wsparcie dla żołnierzy), żeby się na coś przydać i przygotować kraj. Możesz żyć normalnie, korzystając z pozornego spokoju – czy to z wyparcia, czy ze zmęczenia. Możesz też dać się ogarnąć wątpliwościom co do sensu i końca tej wojny bez walk.
Klimat dziwnej wojny – mieszanka nudy, niepokoju i fałszywej beztroski – podstępnie osłabia spójność i determinację. Wroga propaganda i polityczne rozdarcia z okresu przedwojennego głęboko oddziałują na opinię publiczną. Jaką postawę powinien przyjąć cywil w tym czekaniu bez walki?
Wszystkie 3 postawy istniały obok siebie, ale ogólny nastrój przesuwał się w stronę mieszanki fałszywej normalności i zwątpienia: dziwna wojna stworzyła klimat czekania, nudy i pozornej normalności, w którym wysiłek wojenny z trudem mobilizował zmęczoną i podzieloną opinię publiczną. W niektórych środowiskach rósł defetyzm, podsycany przez polityczne podziały lat 30., wrogą propagandę i poczucie, że ta wojna jest absurdalna. Ta erozja morale na tyłach, podobnie jak na froncie, przyczyniła się do załamania w maju i czerwcu 1940 roku i do szoku klęski. w książce „Dziwna klęska” wskazał ten rozkład moralny i obywatelski jako jedną z głębokich przyczyn katastrofy – obok czynników czysto wojskowych.
T02-085