ma 50 lat i należy do elity dowódców: jako absolwent Saint-Cyr (promocja 1912) kierował w latach 20. Sekcją Alpejską Wojskowej Szkoły Wysokogórskiej w Chamonix. Walczył w latach 1914–1918, a w latach 1920–1925 dowodził w Syrii. W grudniu 1939 roku obejmuje dowództwo nowo utworzonej francuskiej Brygady Wysokogórskiej, formacji alpejskiej powołanej na potrzeby planu narwickiego.
W brygadzie służy 6 000 strzelców alpejskich wyszkolonych do walki zimowej, wyposażonych w narty Rossignol, karabiny Berthier MAS 36, moździerze 81 mm i armaty przeciwpancerne 25 mm. Jej zadanie: wylądować w marcu 1940 roku w Narwiku w Norwegii i odciąć szlak, którym szwedzką rudę żelaza przewozi się do Niemiec. Plan zakłada ścisłą współpracę z Royal Navy przy eskorcie, wsparcie dla Norwegów i współdziałanie z polską Samodzielną Brygadą Strzelców Podhalańskich, również przeznaczoną do desantu.
Od 20 stycznia do 15 lutego 1940 roku Béthouart szkoli brygadę w Briançon, w departamencie Hautes-Alpes: ćwiczenia narciarskie na dużych wysokościach, manewry z plecakami po 40 kg, biwaki w temperaturze −25 °C. Od 15 do 28 lutego jednostki stopniowo zaokrętowują się w Breście na 4 wyczarterowane statki pasażerskie: „Champollion”, „Mexique”, „Colombie” i „Ville d'Oran”. Jednak 12 marca 1940 roku misja narwicka zostaje zawieszona: pokój moskiewski odbiera wszelki pretekst do udzielenia pomocy Finlandii.
Béthouart musi zdecydować, co dalej z brygadą po odwołaniu operacji.
Béthouart i francuskie dowództwo utrzymują brygadę w pogotowiu do zmienionej operacji w Norwegii. pozostaje zaokrętowana. 9 kwietnia 1940 roku niemiecka inwazja na Norwegię (operacja Weserübung) uruchamia misję: 14 kwietnia brygada natychmiast ląduje w Narwiku. Béthouart dowodzi operacją wspólnie z brytyjskim admirałem lordem Corkiem i polskim generałem Zygmuntem Bohuszem-Szyszką. W maju 1940 roku toczą się zacięte walki, a 28 maja alianci zdobywają Narwik – to pierwsze alianckie zwycięstwo w tej wojnie. Jednak równoczesne załamanie Francji (10 maja – 22 czerwca) wymusza odwrót. Alianci ewakuują Narwik w dniach 4–8 czerwca 1940 roku. Béthouart sprowadza brygadę do Bretanii 13 czerwca, na kilka dni przed rozejmem. Odmawia służby Vichy, przedostaje się do Afryki Północnej, a w listopadzie 1942 roku negocjuje zgodę Francuzów na lądowanie aliantów w Maroku (operacja Torch). Służy dalej: w kampanii włoskiej, w Prowansji i w Niemczech. Po wojnie jest ambasadorem w Wiedniu (1946–1950). Umiera w 1982 roku w wieku 92 lat.
T02-059